Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Ταινίες & Τηλεόραση’ Category

Επιτέλους ξεκίνησε η πολύ αναμενόμενη σειρά s1ngles για 3η συνεχόμενη σεζόν. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει άλλο σήριαλ στο ίδιο ύφος που να έχει αντέξει τρεις σεζόν. Το cast είναι φανταστικό, το πρώτο επεισόδιο ήταν στην ουσία η φυσική συνέχεια του δεύτερου κύκλου. Γι αυτό και ο παραγωγός το έχει ονομάσει s1ngels 2+1/2 γιατί, πρόκειται για συνέχεια.
Την αδυναμία σε αυτήν την σειρά την έχω εκφράσει πολλές φορές, σε βαθμό παρεξηγήσεως, παρόλα αυτά πιστεύω ακόμη και σήμερα, ότι είναι η μόνη σειρά που έχει κάτι να πει, σε αντίθεση με τα περισσότερα σήριαλ που αναλώνονται σε wanna-live καταστάσεις. Μπορεί κάποιος να μελετήσει τους χαρακτήρες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολύ καλύτερα από ότι σε άλλα σήριαλ. Ειδικά για ελληνικό 10/10!

Read Full Post »

Από τότε που ήμουν φοιτητής στην Ιταλία, αγάπησα το Ιταλικό σινεμά. Σήμερα είχα την τύχη να δω με κάποια καθυστέρηση, αφού γυρίστηκε το 2003, την ταινία La Finestra di fronte. Το soundtrack της ταινίας είναι από τα ομορφότερα ερωτικά τραγούδια των τελευταίων ετών, Giorgia – Gocce di memoria. Ο Ιταλικός κινηματογράφος, είναι πραγματικά, πολύ πολύ καλός. Οι ταινίες του είναι υπερβολικά καλές για το badget τους, ενώ καταφέρνουν να αγγίξουν τον θεατή σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι μια άλλη ταινία. Κι αυτό σας το γράφω εγώ, που δεν συγκινούμε καθόλου εύκολα. Γενικά έχω μια απάθεια, δεν φοβάμαι ποτέ στα θρίλερ γιαυτό και τα βαριέμαι οικτρά και δεν συγκινούμε όταν βλέπω ένα δράμα. Παρόλα αυτά, προκαλώ τον οποιονδήποτε να δει αυτήν την ταινία και να μείνει ασυγκίνητος. Βέβαια η ταινία που άφησε πραγματικά άναυδο, είναι το 3MC, κάτι σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα της Ρώμης. Η ταινία αποτελεί ιστορία, που λένε οι γιαγιάδες εδώ και πολλές γενιές στα ανίψια τους. Για πολλά χρόνια ήταν κληρονομιά των Ρωμαίων και μόνο. Τελικά όταν βγήκε στην οθόνη, δεν έκανε πάταγο αλλά όσοι την είδαν έμειναν με μια πολύ καλή εντύπωση. Φυσικά η ταινία είναι σύγχρονη ενώ η Ιστορία μπορεί να ειπώθηκε πρώτη φορά πριν τον 19ο αιώνα.
Αντίθετα τα Ιταλικά σήριαλ, δεν τα συμπάθησα ποτέ. Ενώ οι Ιταλοί ηθοποιοί που παίζουν σε ταινίες είναι άψογοι, οι Ιταλοί που παίζουν σε σήριαλ είναι πραγματικά, άθλιοι. Η τουλάχιστον έτσι τους βρίσκω εγώ. Όπως άθλια και μίζερα βρίσκω και τα σήριαλ. Τα περισσότερα άλλωστε είναι αστυνομικά, λες και κάνει προπαγάνδα η αστυνομία. Η Ιταλία είναι η χώρα με τους περισσότερους νόμους στην Ευρώπη, νομίζω πως είναι περίπου 65.000+ .Είναι επίσης η χώρα με τα περισσότερα αστυνομικά σώματα. Παρόλα αυτά είναι μάλλον η χώρα στην οποία ανθίζει το οργανωμένο έγκλημα περισσότερο από κάθε άλλη, στην κεντρική Ευρώπη.
Επίσης οι Ιταλοί είναι αχτύπητοι στα ερωτικά τραγούδια, όπως και στο να δημιουργούν μια έντονη σκηνή σε μια ταινία. Δεν θυμάμαι αγγλικές ταινίες με τόσο έντονες σκηνές όσο Ιταλικές. Κι έχω δει σίγουρα πολύ περισσότερο Hollywood-made κινηματογράφο, καθότι δεν μου αρέσουν τα ψευτοκουλτουριάρικα που παίζουν στις Κάννες. Αν και στο φεστιβάλ θα πάω κάποια στιγμή, το έχω «άχτι» από τότε που ήμουν φοιτητής στο Μιλάνο.

Read Full Post »

Μια από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους που έχω δει the distance between. Απολαύστε την..

Read Full Post »

            Σήμερα μετά από αναμονή σχεδόν δύο μηνών είδα το Alter Ego, με τον Σάκη Ρουβά. Η ταινία είναι μεγάλη φόλα. Έχει πάρει πολύ καλές κριτικές σε όλα τα lifestyle περιοδικά που διάβασα, στην Αθήνα διαφημίζεται παντού, διαρκώς και μερικοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι η καλύτερη Ελληνική ταινία ever made. Άκουσα ότι είναι η πιο ακριβή παραγωγή. Ποιος πήρε τα χρήματα δεν έχω καταλάβει. Το μόνο αξιόλογο είναι τα ρούχα του Ρούβα, κι αυτά δεν μπορεί να κόστισαν τόσο πολύ, γιατί στο δεύτερο μισό της ταινίας είναι συνεχώς με ένα άσπρο τζάκετ, Dolce & Gabbana αν δεν κάνω λάθος. Τέλος πάντων. Σαν block buster ταινία είναι εντελώς αποτυχημένη.

            Λοιπόν, ας αρχίσουμε από το σενάριο. Ποιο πράγμα; Είναι αυτό που υποτίθεται ότι γράφει κάποιος πριν τα γυρίσματα μιας ταινίας! Καμιά σχέση έτσι; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Η ταινία είναι απίστευτα βαρετό κλισέ. Είναι να ξερνάς! Πάλι καλά που δεν είδαμε τα πιτσούνια να τρέχουν σε καμιά παραλία a la Grease. Είδαμε τον Σάκη να τραγουδάει Elvis Presley, η Δανάη Σκιαδή μου άρεσε. Όχι στην ηθοποιία, αλλά σαν επιλογή εξωτερικής εμφάνισης για το «καλό κοριτσάκι από το οποίο πιάνετε ο αληταράς για να ξεφύγει από την μιζέρια του». Η Ντρέτα είναι εντελώς block buster επιλογή, καλύτερα να είχαν διαλέξει μια Κάρτσωνα ή μια Ζυγούλη. Τα έχουν κιόλας, θα μπορούσαν να γυρίσουν κάτι ανάλογο με την Nicole Kidman και τον Tom Cruise στο Eyes Wide Shut. Σενάριο λοιπόν μηδενικό. Τι δείχνει, 5 ηλίθιους που έχουν συγκρότημα και κάνουν ωραία party, που να δεις οι μαύροι raper στην Αμερική τι parties κάνουν!

            Η ηθοποιία ήταν subzero από όλους. Ο Ρουβάς ήταν αναμενόμενος, το παλικάρι είναι Pop Star και πολύ καλός μάλιστα. Ο Ricky Martin δεν έχει τίποτα παραπάνω, πέρα από κοινό.

            Υπερπαραγωγή; Καλά που σκατά τα έδωσαν τα χρήματα; Στον Ρουβά;

            Η σκηνοθεσία. Πολύ βαρετές σκηνές ρε παιδιά. Πάρα πολύ. Τραβηγμένες από τα μαλλιά.

            Εντάξει είναι σαφές ότι η ταινία σπρώχνετε από παντού. Αλλά πραγματικά, όταν το Straight Story παίρνει μέτριες κριτικές κι αυτό το έκτρωμα παίρνει καλές κριτικές, από το ίδιο περιοδικό τότε τι να πω, δεν ξέρω. Από κάπου τ’αρπάζει ο δημοσιογραφίσκος.

Read Full Post »

Σήμερα είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια πολύ ενδιαφέρουσα Ελληνική ρομαντική κομεντί, “Straight Story”. Η ταινία είναι λίγο ιδιόμορφη, εξ αρχής. Θα σας ξενίσει λίγο στην αρχή, μέχρι να συνηθίσεις την εναλλακτική πραγματικότητα της! Η ιδέα είναι ιδιοφυέστατη γιατί έτσι, ο θεατής μπαίνει απευθείας στον ρόλο του πρωταγωνιστή, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν δύσκολο για τους περισσότερους να την απολαύσουν. Βάζω εμένα πρώτο από όλους! Η πρωταγωνίστρια είναι φανταστική. Βέβαια, αυτό το λέω όχι μόνο γιατί είναι πανέμορφη σαν γυναίκα, αλλά γιατί είναι ακριβώς στο στυλ γυναίκας που μου αρέσει. Και ο Άνθιμος Ανανιάδης είναι πολύ καλός στον ρόλο του πρωταγωνιστή.

Πέρα από τις κωμικές καταστάσεις που εμφανίζει, η ταινία δίνει τροφή για σκέψη. Αγγίζει ένα θέμα ηθικής το οποίο είναι πραγματικά δύσκολο να κρίνει κανείς, το σίγουρο είναι ότι, δεν είναι σωστό να σε κρίνουν οι άλλοι με βάση την θρησκεία ή τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, αλλά είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Κι αυτό οφείλετε αποκλειστικά στο που και πως μεγαλώνεις.

Πριν πάω στο Μιλάνο για σπουδές, δεν μπορούσα ούτε να φάω από την αηδία, όταν έβλεπα έναν Gay στο διπλανό τραπέζι. Δεν είναι παράδειγμα, είναι κάτι που έχει γίνει. Από τότε που πήγα Μιλάνο, με τον καιρό έπαθα ανοσία σε οποιασδήποτε φύση ανωμαλίας. Δεν σοκάρομαι εύκολα πλέον.

Ένα περιστατικό που είχε γίνει στην Βαρκελώνη δείχνει το πόσο άλλαξα. Είχα πάει στην Ισπανία μόνος μου, με τον ΣΥ.ΦΑ. Δράμας. Ένα βράδυ, βγήκαμε με τα άλλα παιδιά. Όταν μπήκαμε στο club, φανταστικό μπορώ να πω, είδαμε δύο γυναίκες να χορεύουν γυμνές σε δύο κελιά, ο DJ ήταν ψηλό κι έπαιζε κάτι σε Latin με ηλεκτρονικές επιρροές, πολύ όμορφη μουσική. Όλοι χόρευαν (σε αντίθεση με την Δράμα όπου δεν κουνιέται φύλο στα clubs). Τα παιδιά δίπλα μου, ήταν φοιτητές Ιατρικής και Φαρμακευτικής στην Θεσσαλονίκη. Πρώτο, δεύτερο, τρίτο έτος κι ένας πιο μεγάλος από όλους μας. Σε μια φάση, ενώ χορεύαμε, είδα ότι οι δύο σταμάτησα και κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό. Τους μίλησα δύο φορές αλλά δεν μου έδωσαν σημασία στην αρχή, ενώ στην συνέχεια με έπιασαν και οι δύο από το χέρι για να μου δείξουν ένα πρωτόγνωρο για αυτούς θέαμα: Δύο άντρες να φιλιούνται, ένα τραβεστί να τους χουφτώνει κι από πίσω δύο γυναίκες (η μία ήταν A Class) σε λεσβιακό χορό. Μιλάμε για 100% λεσβιακό. Εγώ χαμογέλασα, έγνεψα και συνέχισα να χορεύω. Μετά από λίγο κατάλαβα ότι τα παιδιά είχαν κολλήσει και κοιτούσαν τόσο έντονα που μας πήρε γραμμή το τραβεστί. Αυτό που είδα στο πρόσωπο τους ήταν ο εαυτός μου την πρώτη φορά που πήγα στο Plastic. Όχι δεν πέρασα καθόλου καλά εκείνο το βράδυ. Έπρεπε να συνηθίσω. Αυτό το mix φωτομοντέλων, Gay, φοιτητριών που χόρευαν έξαλα, ανθρώπων που φιλιούνται, κι όχι μόνο στους πέτρινους «καναπέδες» το trash style του μαγαζιού, η δυνατή μουσική τα χαμηλά φώτα, ο έξαλλος χορός, τα κορμιά που τρίβονται έτσι ήταν too much. Είχα αράξει σε μια γωνία ντυμένος σαν Μαλάκας με το πουκάμισο και το all time classic παντελονάκι. Απορώ πως δεν έφαγα πόρτα, πως δεν φάγαμε όλοι μαζί πόρτα. Αλλά οι Ιταλοί οι φίλοι ήταν πιο προετοιμασμένοι για το θέαμα. Ήταν δεύτερο έτος. Το πρώτο έτος δεν είχα βγει σχεδόν καθόλου.

Τέταρτο έτος. Είμαστε στο GLounge, είναι το στέκι τους τελευταίους 4 μήνες. Πάμε τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα αν όχι τέσσερις. Στο μαγαζί έχει πάρα πολλούς Gay, μερικοί είναι φίλοι μας, άλλοι μας κολλάνε γιατί δεν ξέρουν αν είμαστε straight, γνωρίζουμε συνεχώς γυναίκες, άλλες άσχημες, άλλες όμορφες, άλλες τις ξέρουμε από το πανεπιστήμιο κι άλλες από διαφημίσεις ρούχων. Είναι φοβερό περιβάλλον. Μετά από καιρό μαθαίνω ότι GLounge σημαίνει Gay Lounge. So what? Who cares anymore?

Όσο δεν είναι «λούγκρες», δεν ουρλιάζουν δεν φωνάζουν, δεν προκαλούν και σέβονται τις επιλογές σου (you know Im straight), είναι όλα καλά. Θα πιούμε και θα του γνωρίσω και τους φίλους μου. Εάν γίνει ενοχλητικός τότε είναι «ζόρικα» τα πράγματα. Αυτό που με ενοχλεί προσωπικά περισσότερο είναι ότι αλλάζουν πολύ συχνά partner, οι περισσότεροι, κι έτσι μεταδίδονται πολύ γρήγορα οι ασθένειες τύπου AIDS. Δεν είναι αστείο, γνώρισα άτομο που αργότερα κόλλησε HIV. Τον είχα δει μόνο μια φορά κι όμως, όταν το έμαθα έμεινα κάγκελο.

Γυρίζοντας στην ταινία να σας πω ότι, η σκηνή με τους CReal και το «Επικίνδυνα σε θέλω» είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. Θα πλήρωνα για την γυρίσω εγώ! Μπράβο στον σκηνοθέτη, φανταστική σκηνή, όπως θα έπρεπε να είναι με ένα τέτοιο κομμάτι στο background.

 

update: Watch the Video Clip at YouTube 

Read Full Post »

Lately έχω κολήσει με δύο τραγούδια από το OST της ταινείας London. Έχω γράψει κι άλλο post για αυτήν την ταινία. Το soundtrack της ταινίας είναι πολύ καλό, αλλά τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι τα Nothing Like You And I – The Perishers και Crime – Troy Bonnes. Πιστεύω πως θα σας αρέσουν, αξίζει να τα ακούσετε!

Read Full Post »

London [Movie Review]

london.jpg Εχθές είχα την τύχει να δω την ταινία London, ακολουθώντας την συμβουλή ενός φίλου. Μου έκανε εντύπωση το κείμενο στην αρχή της ταινίας, παρόμοιο με αυτό που αναφέρει τα περί πειρατίας. Το κείμενο έγραφε ότι οι απόψεις που θα ακουστούν δεν είναι ούτε της Sony Entertainment Pictures ούτε κανενός άλλου κτλ. Δεν το έχω ξαναδεί σε ταινεία!

Η υπόθεση είναι πολύ απλή. Ένας τύπος, ο Syd, πρωσπαθεί να κάνει την πρώην του να γυρίσει πίσω σε αυτόν. Έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που χώρισαν. Έχει να της μιλήσει 2 μήνες, δική της επιλογή. Τα έχει με κάποιον άλλο. Η ταινία διαδραματίζεται στην Νέα Υόρκη. Ο Syd, μαθαίνει ότι η κοπέλα του, σε λίγες ώρες αποχωρεί από την Νέα Υόρκη για να ζήσει στο Los Angeles με το αγόρι της. Οι φίλοι της ετοιμάζουν ένα αποχαιρετιστήριο party. Είναι η μόνη του ελπίδα να της μιλήσει πριν φύγει από την πόλη.

Δεν θα πω περισσότερα για την ταινεία αξίζει να την δείτε. Όχι για την υπόθεση φυσικά, είναι απλούστατη, δεν είναι το δυνατό της σημείο. Οι διάλογοι που θα γίνουν ανάμεσα στον Syd και τον Bateman, είναι όλα τα λευτά. Οι διαφορετικές απόψεις που εκφράζονται, η στάση που κρατάει ο Syd, η London, η Mallory, o Bateman και η Maya είναι αντιπροσωπευτικές του σήμερα. Όλοι έχουν τις δικές τους απόψεις, κανείς τους, πέραν του Syd ίσως, δεν έχει παροπίδες, όλοι έχουν διαφορετικές απόψεις και προβλήματα. Είναι πολύ ευχάριστη ταινία που δίνει τροφή για σκέψη.

Ο Chris Evans είναι αρκετά καλός στον ρόλο του, παρανοϊκού Syd, και η Jessica Biel είναι σίγουρα πιο όμορφη από ποτέ! Πραγματικά πανέμορφη, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της! Επίσης, πάρα πολύ όμορφη και η Joy Bryant στον ρόλο της Mallory. Ο John Statham κλέβει την παράσταση για μια ακόμη φορά. Αυτός ο ηθοποιός είναι εξαιρετικός. Δεν μπορώ να φανταστώ κανένα άλλο που να του μοιάζει στο ελάχιστο.

Μια ευχάριστη ταινία που μπορείτε να την δείτε με την κοπέλα σας, μπορεί να βελτιώσει την σχέση σας 🙂 .. Για μια ακόμη φορά βγάζει στο φως την αδυναμία ενός ερωτευμένου ζευγαριού να ελέγξει και να εκφράσει τα συναισθήματα του και τα πάθη του.

Read Full Post »