Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Πολιτική’ Category

Το πρόβλημα είναι ένα και μόνο. Λέγεται “ρουσφέτι”. Κι όλοι, κι εγώ κι άλλοι έχουμε κάνει χρήση του. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω κανένα, κι η αλήθεια είναι ότι είμαι προσκολλημένος περισσότερο στα πρόσωπα, τους ηγέτες παρά στα κόμματα και τις ιδεολογίες που αυτά εκφράζουν. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέτοιες ιδεολογίες στην σημερινή Ελλάδα. Τι σημαίνει σοσιαλισμός; Είναι σοσιαλιστές οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Ενώ της Ν. Δ. είναι κεντροδεξιοί; Όχι, για εμένα είναι όλοι ίδιοι. Δεν αλλάζει τίποτε, στα σημαντικά θέματα: Ασφαλιστικό, Παιδεία, Εξ. Πολιτική, κτλ. Είναι όλοι, πάνω κάτω ίδιοι.
Γιατί δεν τους αλλάζουμε; Όμορφα να τους αλλάξουμε, αλλά όταν ψηφίζει ο “λαός” δεν ψηφίζει ούτε καν τον κεντρικό ηγέτη. Σε μια παράταξη, υπάρχουν οι συνειδητοί πολιτικοί, σπάνιο είδος φυσικά, και υπάρχουν και τα “λαμόγια”. Μόνο που τα “λαμόγια” είναι η συντριπτική πλειοψηφία Έτσι πως είναι το σύστημα, εσύ ψηφίζεις αυτόν που θα σου κάνει το “ρουσφέτι” ο οποίος μπορεί να είναι “λαμόγιο” αλλά δεν σε ενδιαφέρει. Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι πως η “δουλειά” σου θα γίνει άμεσα. Αλλιώς θα πρέπει να περιμένεις ή να πας στο άλλον σύντροφο για “δουλειά”.
Κι όλα τα παραπάνω μπορεί να φαντάζουν κακοήθειες αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Όταν όλοι σου οι ανταγωνιστές, κάνουν εκτεταμένη χρήση της πολιτικής εξουσίας, κάνεις κι εσύ, και πάλι δυσκολεύεσαι να πετύχεις τον στόχο σου! Κι αφού ξέρεις ότι δεν υπάρχει διαφορά, κι ότι είσαι πολύ μικρός για να αλλάξεις όλα τα σάπια μυαλά γιατί να μπεις στην διαδικασία; Ενώ εσύ θα κάνεις τον “ήρωα” οι άλλοι θα προχωρούν μπροστά. Θα σε πουν και μαλάκα στο τέλος, κι είναι απίθανο να μην ασχοληθούν μαζί σου στο μέλλον γιατί απλά δεν θα υπάρχεις. Βέβαια, τι νοιάζει εσένα τι κάνουν και τι πιστεύουν οι άλλοι; Άλλωστε η ζωή σου δεν θα έπρεπε να καθορίζεται από τέτοιες μικρότητες! Όταν τα παιδάκια του δίπλα όμως, πάνε Αγγλικά, Γαλλικά κι εσύ δεν έχεις χρήματα να τα στείλεις ούτε στα “Μαθηματικά” γιατί, το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα θέλει το παιδί επιστήμονα στην 3η λυκείου, χωρίς να του παρέχει τίποτα, τι θα κάνεις; Στην τελική, τι φταίει το παιδί; Τι θα φάει, τα ιδανικά σου;
Δυστυχώς η θεωρία από την πράξη διαφέρει πολύ. Όταν τρως μια ζωή “σφαλιάρες” βλέποντας τους ανίκανους να προχωρούν εις βάρος σου, μόνο και μόνο επειδή εσύ επέλεξες άλλη οδό, πονάει. Κι όσο είναι στις δικές σου πλάτες αντέχεις, όσο είναι στις πλάτες αυτών που αγαπάς δεν ξέρω κατά πόσο αντέχεις.
Έτσι λοιπόν, όταν έρχονται οι εκλογές, στην ουσία αυτός που παίρνει τους περισσότερους ψήφους είναι αυτός που παίρνει τους περισσότερους ψήφους. Δεν τον διάλεξα εγώ αυτόν τον κόσμο, αλλά ήρθα, είμαι εδώ και καλούμε να παίξω με τους κανόνες που βρήκα. Κι αυτό σας κάνει να πιστεύετε ότι είστε σάπιοι, καλός. Αν υπάρχει η αυτογνωσία ότι αυτός ο τρόπος λειτουργίας είναι “λάθος”, ακόμη καλύτερα τουλάχιστον δεν θα κοκορευόμαστε, κι όταν μας δοθεί η ευκαιρία θα επιλέξουμε “κάτι καλό” μπορεί και να το κάνουμε.
Έως τότε, όπως είπε κι ένας φίλος μου αστυνομικός, όταν τον ρώτησα τι θα κάνει αν τρομοκράτες κάνουν επίθεση στο αστυνομικό τμήμα (μου είπε ότι θα φύγει και θα πυροβολάει στον αέρα από τα 200 μέτρα, αντί να μείνει στην πύλη) “Γιατί να κλαίει η δική μου μάνα; Ας κλαίει του αλλουνού”. Ε, ας κλαίει του αλλουνού.

ps. Πριν γράψετε κανένα σχόλιο περί ηθικής κι αξιών, σας παρακαλώ κοιταχτεί τε στον καθρέφτη πρώτα.

Advertisements

Read Full Post »

Είναι συχνό φαινόμενο να ακούς, κυρίως προεκλογικά, τα σχόλια των πολιτών για τους πολιτικούς. Θα έλεγα ότι είναι πλέον cliché ρήσεις όπως: «Όποιος και να βγει τα ίδια σκατά είναι!» κτλ. Είναι αλήθεια, ότι τα δύο μεγάλα κόμματα, όπως αποκαλούνται ευρέως η Ν. Δ. και το ΠΑ. ΣΟ. Κ. , δεν έχουν πλέον μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, σε ότι αφορά την διακυβέρνηση. Μοιράζονται τόσο τις επιτυχίες, όσο και τις αποτυχίες και τα σκάνδαλα. Και τα δύο κόμματα υστερούν σημαντικά σε έμψυχο υλικό.
Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι, όταν αρχίσουν την ανάλυση των απόψεων τους, δεν έχουν την ικανότητα να στοιχειοθετήσουν τις κατηγορίες τους, προς τα δύο μεγάλα κόμματα. Μάλιστα, πρόσφατα διάβασα σε Αγγλικό περιοδικό, ότι το μεγαλύτερο πλήγμα της Ν. Δ. είναι η κακή διαχείριση των πυρκαγιών, της μεγαλύτερης μάστιγας του καλοκαιριού. Σαν επιχείρημα το βρίσκω πολύ σωστό, όμως δεν το άκουσα από κανένα πολίτη. Μόνο οι βουλευτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης τονίζουν τέτοια πράγματα. Άλλωστε γι αυτό υπάρχουν. Κι αυτοί όμως έχουν χάσει την αξιοπιστία τους, μιας και χρησιμοποιούν οποιαδήποτε πολιτική πρωτοβουλία του αντιπάλου χωρίς να ξεχωρίζουν τις επιτυχημένες από τις αποτυχημένες, τις αναγκαίες από τις περιτές.
«Η κυβέρνηση της κάθε χώρας, είναι ακριβώς αυτή που της αξίζει» είχε πει σε ένα show, ο Ιταλός κωμικός Beppe Grillo. Σίγουρα η φράση δεν είναι δική του, την χρησιμοποίησαν άλλοι πριν από αυτόν. Είναι όντως έτσι; Αυτό που γνωρίζω με σιγουριά, έχοντας στενή επαφή με τον κόσμο γύρω μου, είναι ότι από την μία κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, από την άλλη όμως, κανείς δεν θέλει οποιαδήποτε αλλαγή. Τρανταχτά παραδείγματα, αποτελούν τα δύο θέματα με τα οποία ασχολήθηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά δεν κατάφερε να υλοποιήσει: το εκπαιδευτικό και το ασφαλιστικό. Έτσι λοιπόν, έχουμε κυβερνήσεις, τις οποίες ψηφίζουμε για να κατηγορήσουμε. Κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Βέβαια το αποτέλεσμα, είναι πάντοτε αρνητικό. Παρότι όλοι γνωρίζουν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι κάκιστο, συνεχίζουμε να το συντηρούμε. Όταν η προηγούμενη κυβέρνηση προσπάθησε να το αλλάξει, οι αντιδράσεις ήταν οξύτατες από δύο πλέυρες. Στο τέλος κανείς δεν έμεινε ικανοποιημένος από το νομοσχέδιο. Οι αλλαγές που είχε δεν κατάφεραν να πείσουν τους υπέρμαχους της αλλαγής, ενώ ήταν αρκετές για να τρομάξουν τους υπέρμαχους της συντήρησης. Κι έτσι είμαστε, οι Έλληνες, σε όλα τα θέματα.
Όταν ακούστηκε στους τραπεζικούς κύκλους, ότι θα υπάρξει αύξηση του ορίου ηλικίας, πριν την συνταξιοδότηση, οι τραπεζικοί υπάλληλοι με τους οποίους έχω συχνά επαφή, λόγο δουλειάς, ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Οι αγρότες και οι καθηγητές δεν θέλουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό και την αξιολόγηση, οι ασφαλιζόμενοι θέλουν να έχουν ιατρική περίθαλψη (ΙΚΑ, ΤΕΒΕ, ΟΓΑ, ΤΣΑΥ, κτλ) αλλά κάνουν κατάχρηση με όποιον τρόπο μπορούν.
Στην ουσία των πραγμάτων λοιπόν, πραγματικά, σαν κράτος έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει. Μια κυβέρνηση η οποία συντηρεί, όσο μπορεί, την υπάρχουσα κατάσταση, προσπαθώντας να μην δημιουργήσει αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις είναι των πολιτών, που δεν ασχολούνται ποτέ με τον εαυτό τους, παρά μόνο με τους άλλους.

Read Full Post »

Δηλώσεις υφυπουργού απασχόλησης:

Συγκεκριμένα ο κ. Γιακουμάτος δήλωσε στον Flash96: «Για τις φωτιές έχω έναν ενδοιασμό. Γιατί δεν γινόταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή δεν γινόταν πέρσι ή πρόπερσι; Μήπως τυχόν το πράσινο καίει το πράσινο, δηλαδή Κράμερ εναντίον Κράμερ;
»Κάνω κάποιες σχέσεις γιατί έχω ανησυχήσει. Αυτό είναι υπόθεση η οποία πραγματικά δεν παίρνουν μόνα τους φωτιά, είναι τώρα λιγάκι: Το πράσινο, εντάξει, κάηκε στις εκλογές, τώρα όμως καίγεται και προεκλογικά το πράσινο. Γιατί καίγεται, αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω.»
Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ βάζει φωτιές, απάντησε: «Δεν ξέρω, εγώ βλέπω ότι από τις έρευνες βέβαια θα είναι με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και θα βρεθούν οι ένοχοι, ότι αυτές οι φωτιές δεν είναι από μόνες τους, δεν είναι θεόσταλτες. Είναι καιρικές, είναι μάλλον κομματικοπολιτικές».

Τώρα τι μας λέει ο «τύπος»; Ότι όταν είχαμε ΠΑΣΟΚ αυτοί δεν κάψανε τα δάση ενώ οι άλλοι τα καίνε και είναι «κακοί»; Μα είναι δυνατόν να έχεις πολιτικούς που δηλώνουν βλακείες συνεχώς; Δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζεται κάποιος δημόσια χωρίς αποδείξεις ότι φταίει ένα κόμμα, μια εταιρία, μια παράταξη ακόμη κι αναρχικών για ένα τόσο σοβαρό θέμα που έπληξε την Αθήνα τόσο πρόσφατα κι ακόμη «πονάει». Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο!
Κάνοντας μια απλή λογική σκέψη λέω: Αν βρέξει αύριο στην Αλεξανδρούπολη θα φταίει το ΠΑΣΟΚ; Αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να λογοδοτήσει ενώπιον δικαστηρίου για την κατηγορία του. Αν δεν μπορεί να την στοιχειοθετήσει αν κρατήσει το στόμα του κλειστό! Από έναν τέτοιο άνθρωπο θα περίμενα στην επόμενη προεκλογική εκστρατεία της ΝΔ να βάλει φωτιά σε οποιαδήποτε περιοχή έχει βγει το ΠΑΣΟΚ ή κάποιο άλλο ως αντίποινα. Αφού έτσι σκέφτεται ο άνθρωπος. Αυτό είναι το κακό της δημοκρατίας, ο καθένας λέει ότι θέλει… Πως να μην ψηφίσεις Καρατζαφέρη μετά;
Από την άλλη ο Πρωθυπουργός, δεν μπορεί να καθορίσει μια σοβαρή πολιτική και να ελέγξει τα στελέχη του ή αυτή η διάχυτη βλακεία είναι επιλογή του. Και στις δύο περιπτώσεις (και για μια ακόμη φορά) είναι απών. Όσο για τον κ. Γιακουμάτο, έχω να πω, πως του ταιριάζει περισσότερο το ποδόσφαιρο παρά τη πολιτική. Στον αθλητισμό οι βλακείες περνάνε απαρατήρητες. Ειρωνεία: Πρώτη άφορα άκουσα το όνομα του, κι αυτό ήταν για κακό. Ντροπή του, μισή δική, μισή του Καραμανλή.
πηγή in.gr

Read Full Post »

Οι Γαλλικές προεδρικές εκλογές θα σημάνουν τέλος εποχής για την Γαλλία με τον τρόπο που την γνωρίζουμε σήμερα. Το σημαντικότερο γεγονός για τους Γάλλους είναι η αποχώρηση του Jacque Chirac από την Γαλλική αλλά και διεθνή πολιτική σκηνή. Έμμεσα επηρεάζουν και την Ελλάδα, κυρίως μέσο του ενταξιακού προγράμματος της Τουρκίας.

Οι υποψήφιοι για την διαδοχή του κ. Chirac είναι οι: François Bayrou, Jean-Marie Le Pen, Ségolène Royal και Nicolas Sarkozy. Ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τις πεποιθήσεις και τα πολιτικά κόμματα που αντιπροσωπεύουν οι υποψήφιοι πρόεδροι.

Ο François Bayrou είναι ο εκπρόσωπος του κεντρώου κόμματος “UDF(Union pour la Démocratie Française) από το 2006. Το UDF πρεσβεύει τον φεντεραλισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από Ε.Ε. το UDF θα ήθελε να δει μια Ευρώπη βασισμένη στο Αμερικάνικο μοντέλο, Ηνωμένα Πολιτείες Ευρώπης (United States of Europe). Στο τρέχων μοντέλο διακυβέρνησης (θεωρητικά) η εξουσία είναι συγκεντρωμένη στο συμβούλιο της Ε.Ε. , το οποίο παίρνει αποφάσεις και καθορίζει τις ακριβείς κατευθύνσεις για κάθε κράτος μέλος. Σε ένα φεντεραλιστικό μοντέλο κράτους, τα μέλη έχουν μεγαλύτερες ελευθερίες. Στην ουσία μιλάμε για ένα πολύ πιο ρεαλιστικό μοντέλο διακυβέρνησης με βάση την υπάρχουσα κατάσταση στην Ε. Ε. . Αν κρίνουμε από την ιστορία του κόμματος που ακούει στο όνομα Valéry Giscard d’Estaing, ιδρυτής και πρωτοστάτης των κεντρώων της Γαλλίας, το κόμμα θα είναι κάθετα αρνητικό σε ότι αφορά το θέμα της Τουρκίας και την ένταξη αυτής στην Ε. Ε.

Ο JeanMarie Le Pen είναι ο εκπρόσωπος του ακροδεξιού κόμματος της Γαλλίας, “NF” (Front national). Οι προτάσεις του “NF” μπορούν να συνοψιστούν στις εξής:

  1. Επιστροφή σε ηθικές και θρησκευτικές αξίες (π.χ. απαγόρευση εκτρώσεων, γάμων μεταξύ ομοφυλόφιλων, κτλ)
  2. Μεγαλύτερη (έως πολύ μεγαλύτερη) αυτονομία από την Ε.Ε. κι άλλους διεθνής οργανισμός (IMF, NATO, κτλ.)
  3. Επιστροφή της θανατικής ποινής (Death Penalty)
  4. Επιβολή δασμών στις εισαγωγές προϊόντων από ξένες χώρες και απομάκρυνση ξένων κεφαλαίων από την Γαλλία.

Από έναν πολιτικό που το 1995 είχε προτείνει ανοιχτά την απομάκρυνση 3.000.000 ξένων, μη Ευρωπαίων, από την Γαλλία δεν θα περίμενε κανείς να στηρίξει την προσπάθεια της Τουρκίας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας στην Ε.Ε. .

Η Ségolène Royal είναι η εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού κόμματος “PS” (Parti Socialiste). Η κ. Ségolène Royal είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας που θα αντιπροσωπεύσει ένα «μεγάλο» κόμμα στις προεδρικές εκλογές. Έχοντας απασχολήσει πολλές φορές τα Γαλλικά ΜΜΕ η σχέση με τον σύντροφο της, η κυρία Royal είναι ένα από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα στην Γαλλική πολιτική σκηνή. Βασίζεται πάνω στο καινούριο μοντέλο πολιτικού, όπου οι πολίτες ψηφίζουν τον εκπρόσωπο ενός κόμματος κι όχι την πολιτική που πρεσβεύει παραδοσιακά. Δεν πάρει επίσημα θέσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και οικονομικών, αποφεύγοντας έτσι τις κριτικές. Έχει ασχοληθεί περισσότερο με κοινωνικού περιεχομένου θέματα (εκπαίδευση, καταπολέμηση της εγκληματικότητας, βία στην τηλεόραση, κτλ.). Δεν έχει πάρει επίσημη θέση ούτε καν σε σχέση με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ούτε λόγος για την Τουρκία ακόμη. Υπάρχει γενικότερα η πεποίθηση ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί σημαντικά θέματα εξωτερικής πολιτικής με σθένος.

Ο Nicolas Sarkozy θα είναι ο εκπρόσωπος του “UMP” (Union pour un Mouvement Populaire), το κέντρο-δεξιό κόμμα της Γαλλίας. Ίσως ο πιο γνωστός σε μας Γάλλος πολιτικός μετά τον Chirac. Υπουργός εσωτερικών της Γαλλίας έως τις 14 Ιανουαρίου 2007, έδειξε είδη τα προσόντα του, στους Γάλλους πολίτες με μεταρρυθμίσεις που δεν τον έκανα ιδιαίτερα αγαπητό στους πολίτες, αλλά που (κατά γενική ομολογία) η Γαλλία χρειάζεται απεγνωσμένα. Μάλιστα αυτός που τον εμπόδισε να ολοκληρώσει το έργο του, ήταν ο ίδιος ο Chirac. Η κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος τον τελευταίο καιρό ήταν θολή. Ο Chirac ακολουθούσε γραμμές οι οποίες δεν υποστηρίχτηκαν ανοιχτά από το κόμμα μετά το 2004. Η υπόθεση της ένταξης της Τουρκίας είναι η πιο γνωστή αλλά όχι η μόνη. Ο Chirac υποστήριξε την ενταξιακή πολιτική της Τουρκίας από την αρχή, ενώ το “UMP” με πρωτοστάτη τον κύριο Sarkozy ήταν κάθετα εναντίων.

Τουρκία

Παρόλα αυτά οι Τούρκοι θα ήθελαν τον κύριο Sarkozy στην κυβέρνηση. Ο λόγος είναι η καταγωγή του. Ο Nicolas Sarkozy κατάγετε από Εβραϊκή οικογένεια. Ο παππούς του μάλιστα ζούσε στην Θεσσαλονίκη! Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την θετική που έχει ο Γάλλος πολιτικός απέναντι στις Η.Π.Α. δίνει ελπίδες στους Τούρκους για μια πιο θετική αντιμετώπιση.

Ελλάδα

Στην Ελλάδα αλλά και σε κανέναν άλλον πέραν από τις Η.Π.Α. δεν συμφέρει μια πιθανή εκλογή του JeanMarie Le Pen. Οι Η.Π.Α. θα αποκτήσουν σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι μιας διχασμένης, δυσκίνητης, γεμάτης με εσωτερικά προβλήματα Ε.Ε. .

Στην περίπτωση που εκλεγεί η κα Royal θα έχουμε δύο γυναίκες στο τιμόνι των δύο δυνατότερων Ευρωπαϊκών χωρών. Αν κρίνουμε από την στάση της κα Angela Merkel σε θέματα εξωτερικής πολιτικής κι από την αντιμετώπιση της κα Royal, θα έχουμε μια στασιμότητα σε ότι αφορά την λήψη αποφάσεων αλλά σίγουρα και μια πιο ήπια πολιτική αντιμετώπιση κρίσεων. Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο αλλά και σωτήριο, ανάλογα με τις καταστάσεις που θα κλιθεί να αντιμετωπίσει η Ε.Ε..

Πιστεύω πως ο François Bayrou είναι η καλύτερη λύση για τους τρίτους. Δεν έχει το σθένος που έχει ο Nicolas Sarkozy αλλά μπορεί να φέρει έναν καινούριο αέρα και να διαγράψει μια καινούρια πορεία στην Ε.Ε. παρότι είναι ο μόνος εκ των πολιτικών που προανέφερα που έχει απορρίψει κι επίσημα την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. . Επίσης έχει δηλώσει πολλές φορές την αντίθεση του με την ένταξη της Αγγλίας στην Ε.Ε. καθώς, υποστηρίζει, πως διχάζει την Ε.Ε. κι εξυπηρετεί «ξένα» συμφέροντα (Η.Π.Α.). Ήταν ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Ευρω-συντάγματος, έχει δηλώσει πολλές φορές ότι η Γαλλία θα πρέπει να παίξει έναν πιο ηγετικό ρόλο στο πολιτικό Ευρωπαϊκό στερέωμα.

Ο Nikolas Sarkozy είναι η καλύτερη λύση για τους Γάλλους, αλλά είναι ζήτημα αν θα μπορέσει η πιο συντηρητική Ευρωπαϊκή κοινωνία να αντέξει τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν για αρχίσει η ανάκαμψη της οικονομίας. Αυτήν την φορά, εάν ο κ Sarkozy κερδίσει τις εκλογές δεν θα τον εμποδίσει κανείς να ολοκληρώσει το έργο του, για μια πιο ανταγωνιστική και φιλελεύθερη οικονομικά Γαλλία, ενώ είναι σίγουρο ότι θα πάρει πολύ αυστηρά μέτρα σε ότι αφορά τους αλλοδαπούς και την μετανάστευση. Το πρόβλημα για την Ε.Ε. είναι ότι ο Sarkozy, εάν πλαισιώσει τις Η.Π.Α. στην εξωτερική πολιτική που ασκούν, στην ουσία θα μείνει η Γερμανία μόνη της ενάντια σε Αγγλία και Η.Π.Α. στην διεθνή πολιτική σκηνή. Μια τέτοια εξέλιξη θα υπονομεύσει κάθε ελπίδα της Ε.Ε. για πρόοδο. Παρόλα αυτά δεν υπάρχουν σαφείς στοιχεία για την πορεία που έχει σκοπό να ακολουθήσει ο αμφιλεγόμενος Γάλλος πολιτικός.

 

Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου με τίτλο: Τουρκία, Ελλάδα & Ε.Ε.

Read Full Post »

Η Τουρκία, ως κράτος, είναι «συνεταιρικό» μέλος της Ευρώπης από το 1964. Η πρώτη απόπειρα ένταξης της Τουρκίας στην, τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα, χρονολογείται στις 14 Απριλίου 1987. Στις 10 Δεκεμβρίου 1999 στο Helsinki, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναγνωρίζει κι επίσημα την Τουρκία ως υποψήφιο μέλος για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι διαπραγματεύσεις για την είσοδο της Τουρκίας στην Ε. Ε. αρχίζουν στις 3 Οκτωβρίου 2005, υπό την καθοδήγηση του Τούρκου πρωθυπουργού Recep Tayyip Erdoğan.

 Χώρες όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία έγιναν μέλη της Ε. Ε. από την 1η Ιανουαρίου 2006, κάτι που δεν ισχύει για την Τουρκία. Είναι πολλά τα προβλήματα που παρουσιάζει η υποψηφιότητα της Τουρκίας. Εάν κι όταν μπει στην Ε. Ε. θα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κράτος – μέλος, σε πληθυσμό, με 70.770.000, μετά την Γερμανία η οποία έχει περίπου 82.070.000. Η Τουρκία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο Ν.Α.Τ.Ο. μετά τις Η.Π.Α. . Η θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας διαφέρουν, αισθητά, από τα 25 (27 μετά τις 31/01/2007) κράτη – μέλη της Ε. Ε. . Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε για την Τουρκία, το εισόδημα ανά κεφαλή στην Τουρκία είναι 5.996 € το χρόνο. Χαμηλότερο από κάθε άλλο στην Ε. Ε. Αναφέρω πληροφοριακά ότι, στο Λουξεμβούργο το εισόδημα ανά κεφαλή αγγίζει τα 52.621 €, το ψηλότερο στην Ε. Ε. , ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην 30ή θέση με 16.890 € .

Η Ελληνική στάση απέναντι στην Τουρκία είναι σκληρή κι ανελαστική σε όλα τα επίπεδα, έως το 1996. Ο Κωνσταντίνος Σημίτης, αντικαθιστά τον Ανδρέα Παπανδρέου και διαγράφει μια νέα πορεία στα Ελληνική εξωτερική πολιτική, ως Πρωθυπουργός. Έως εκείνη τη στιγμή, η Ελλάδα είχε χρησιμοποίηση την Ε. Ε. ως ασπίδα στις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις και η Ε. Ε. την Ελλάδα σαν αφορμή για την απόρριψη κάθε προσπάθειας ένταξης από την Τουρκία. Μάλιστα, το Ελληνικό βέτο είχε χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές, για την απόρριψη της Τουρκικής υποψηφιότητας στην Ε. Ε., από την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου.

Μετά την κρίση στα Ίμια το 1996, η Ελλάδα, υπό την καθοδήγηση του Κ. Σημίτη, αρχίζει αργά αλλά σταθερά, να στηρίζει την ενταξιακή πολιτική της Τουρκίας, ενώ επιτυγχάνει την είσοδο της Κύπρου, στην Ε. Ε. , αφήνοντας έξω από αυτήν το «ψευδοκράτος» των Τουρκοκυπρίων. Η εμπλοκή των Αμερικανών ήταν αναγκαία για να κατευνάσουν τα πνεύματα στο εσωτερικό της Τουρκίας, μετά την απόφαση της Ε. Ε. .

Με την καινούρια στάση που κράτησε η Ελλάδα, έφερε τις μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία και Γαλλία κυρίως, αντιμέτωπες με την Τουρκία σε διπλωματικό επίπεδο. Κι έτσι, αφού η Ελλάδα έδωσε το πράσινο φως, η Τουρκία το 1999 καταφέρνει να πάρει το πολυπόθητο «Ναι» από την Ε. Ε. και μια υπόσχεση ότι θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις στο μέλλον.

Η Κύπρος είναι μέλος της Ε. Ε. . Τώρα έχει αυτή λόγω και φυσικά την υποστήριξη της Ελλάδος, στην άσκηση βέτο ενάντια στην είσοδο της Τουρκίας στην Ε. Ε. . Είναι η σειρά της Κύπρου να ασκήσει την πολιτική δύναμη που της δίνει η είσοδο της στην Ε. Ε. και το κάνει με κάθε ευκαιρία.

Η πολιτική που έχει ακολουθήσει η Λευκωσία δεν είναι θετική στα μάτια τρίτων. Μάλιστα, ακόμη και η Ελλάδα κατακρίθηκε από Αμερικανούς κι Ευρωπαίους όταν απορρίφθηκε το σχέδιο Αννάν από τους Ελληνοκυπρίους. Αυτό γιατί, ενώ η Τουρκία πίεσε τους Τουρκοκυπρίους να το δεχτούν, κερδίζοντας τις εντυπώσεις η Ελλάδα δεν άσκησε καμία πίεση στους Ελληνοκυπρίους.

Θεωρητικά τα δύο γεγονότα, το σχέδιο Αννάν και η είσοδος της Κύπρου στην Ε. Ε. , δεν είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, αφού η επίλυση του Κυπριακού αφορά αποκλειστικά τον Ο.Η.Ε. κι όχι την Ε. Ε. . Άλλωστε, αποκαλείτε από όλους τους Ευρωπαίους ψευδοκράτος, η μεριά της Κύπρου που κατέχουν οι Τούρκοι, γιατί δεν είναι αναγνωρισμένη από κανένα άλλο κράτος, πέρα από την Τουρκία(!).

Οι Ευρωπαίοι αλλά κυρίως οι Αμερικάνοι, είδαν την λύση που προτείνε ο κ. Αννάν ως «καλή», για μια οριστική επίλυση του προβλήματος. Για τους Κύπριους δεν ήταν ικανοποιητική λύση. Καθόλου περίεργο αν διαβάσει κάποιος προσεκτικά, τους λόγους που απέρριψαν την πρόταση του Ο.Η.Ε. .

Δηλώσεις του κ. Παπαδόπουλου, πρωθυπουργού της Κύπρου, διαχωρίζουν το Κυπριακό ζήτημα από το πρόβλημα ένταξης της Τουρκίας στην Ε. Ε. . Θεωρητικά είναι διαφορετικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Τουρκίας. Η Τουρκία ζητάει, επίλυση του Κυπριακού για να αναγνωρίσει την Κύπρο ως κράτος, η Κύπρος δεν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος, κι έχει κάνει εμπάργκο στην Τουρκοκυπριακή μεριά, με αποτέλεσμα να είναι υποανάπτυκτη σε σχέση με την Ελληνική Κύπρο. Αντίστοιχα και η Τουρκία, έχει κάνει εμπάργκο στην Κύπρο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να μπει στην Ε. Ε. μια χώρα, που δεν αναγνωρίζει όλα τα κράτη μέλη. Αυτό που πέτυχε η Κύπρος με την είσοδο της στην Ε. Ε. είναι να κάνει το κοινό πρόβλημα με την Τουρκία, μονομερές. Η Τουρκία θα πρέπει να αναγνωρίσει την Κύπρο, για να μπει στην Ε. Ε. χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα. Το αντάλλαγμα θα είναι η είσοδο της στην Ε. Ε. και τίποτε παραπάνω.

Η Τουρκική κυβέρνηση είναι έτσι δομημένη ώστε, ο Πρωθυπουργός της χώρας, να έχει την εκτελεστική εξουσία, ενώ την νομοθετική την έχει το κοινοβούλιο. Η δικαστική είναι η τρίτη εξουσία της χώρα και δρα ανεξάρτητα από τις άλλες δύο. Σήμερα στην εξουσία είναι το κόμμα του Recep Tayyip Erdoğan, το AKP, ένα συντηρητικό,  «δεξί» κόμμα. Υπάρχει και το «Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας», το οποίο έχει ως έργω την προστασία του συντάγματος, με νόμο του ιδρυτή του Τουρκικού κράτος, Kemal Ataturk .

Το «Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας» αποτελείτε κυρίως από στρατιωτικούς. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια προσπάθεια διάρθρωσης από την κυβέρνηση, προσθέτοντας μεγάλο αριθμό μη στρατιωτικών στο Ε.Σ.Α., παρόλαυτα ο στρατός έχει το συνταγματικό δικαίωμα να δρα αυτόνομα, ενώ θεωρείτε το πιο αξιόπιστο ίδρυμα από τον Τουρκικό λαό. Συχνά, θεωρείτε ότι αντιπροσωπεύει την λαϊκή βούληση στην άσκηση εξουσίας. Τα προβλήματα που δημιουργεί αυτή η κατάσταση είναι γνωστά κι αποτελούν τη ρίζα του κακού για την Τουρκία. Άλλωστε μια από τις απαιτήσεις της Ε. Ε. είναι ο περιορισμός εξουσίας του στρατού και κάποιες μεταρρυθμίσεις που προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση αποσκοπούν σε αυτό. Η είσοδος στην Ε. Ε. η καλύτερη αφορμή που μπορεί να έχει η κυβέρνηση, για μεταρρυθμίσεις που περιορίζουν τον ρόλο του στρατού.

Ο πρωθυπουργός της χώρας, έχει δείξει εξαιρετική ικανότητα διαχειρίσεις των κρίσεων. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να πετύχει πολλά παραπάνω. Δείχνει να έχει αντιληφθεί ότι το να «θυσιάσει» την Κύπρο για να μπει στην Ε.Ε. η χώρα του, είναι κάτι δεκτό για τον ίδιο, αλλά όχι για τον στρατό και τους Τούρκους πολίτες. Σε μια χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία της χώρας είναι αγράμματοι, στο όριο της φτώχιας, οι επιλογές μιας φιλελεύθερης, αν και θεωρητικά συντηρητικής κυβέρνησης, είναι περιορισμένες. Οι κατευθύνσεις που έχει πάρει ο Erdogan είναι οι σωστές και είναι οι μόνες που μπορούν να βγάλουν την χώρα από την σημερινή κατάσταση. Είσοδο στην Ε.Ε. σημαίνει, αύξηση του βιοτικού επιπέδου της χώρας μέσα στις επόμενες δύο γενιές. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το καταφέρει αυτό, πέρα από την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν διαφορετικές στάσεις. Η Καγκελάριος της Γερμανίας, Αγκέλα Μέρκελ, θέλει να ορίσει την Τουρκία ως, ειδικό μέλος. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα παραχωρηθούν κάποια δικαιώματα, αλλά είναι πολύ απίθανο να γίνει κάτι τέτοιο. Είναι πολύ απίθανο να δεχθεί η Τουρκία κάτι τέτοιο. Η πρόταση και μόνο θεωρήθηκε προσβλητική από την Τουρκική κυβέρνηση. Το πρόβλημα που έχει η κ. Μέρκελ είναι ότι οι Τούρκοι που ζουν στην Γερμανία είναι τόσοι πολλοί, που θα απορροφήσουν πολύ μεγάλο μερίδιο των ταμείων του «κοινωνικού κράτους» και θα αποκτήσουν κι άλλες εξουσίες σε βαθμό φέρνοντας σε δύσκολη θέση μια Γερμανική κοινωνία η οποία προσπαθεί να βγει από το τούνελ της οικονομικής κρίσης των τελευταίων ετών.

Οι Γάλλοι είναι κατά της ένταξης της Τουρκίας, η κοινή γνώμη τουλάχιστον. Όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγω, απλά δεν τους αρέσει η ιδέα της διεύρυνσης, φάνηκε ξεκάθαρα στην καταψήφιση του Ευρωπαϊκού συντάγματος. Υπάρχει έντονο το αίσθημα ανασφάλειας στην Γαλλία. Πρόσφατα πέρασε στο κοινοβούλιο πρόταση τιμωρίας όσον δεν αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Αρμενίων, από τους Τούρκους. Η Τουρκία επίσημα δεν έχει αναγνωρίσει τέτοια πράξη. Το κλίμα δεν είναι το καλύτερο ανάμεσα στις δύο χώρες.

Οι Ολλανδοί είναι κι αυτοί, ενάντια σε οποιαδήποτε διεύρυνση. Ειδικότερα της Τουρκίας λόγω του πληθυσμού της.  Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί, ως κοινή γνώμη είναι κατά βάση εναντίων, αλλά οι κυβερνήσεις των χωρών υπό την καθοδήγηση της Αγγλίας, στηρίζουν την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Αυτοί που την θέλουν πάση θυσία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι οι Αμερικανοί. Μάλιστα πριν από λίγους μήνες ο G. W. Bush έκανε ότι μπορούσε, μέσω τηλεφώνου, για να μειωθεί η ποινή της Τουρκίας, σε κεφάλαια, από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το άρθρο 301 του συντάγματος της Τουρκίας, καθορίζει ως ποινικό αδίκημα την προσβολή της Τουρκίας και των Τούρκων ως έθνος. Για να μπει στην Ευρωπαϊκή ένωση η Τουρκία πρέπει να το καταργήσει. Οι περισσότεροι στρατιωτικοί κι ακροδεξιοί Τούρκοι, θα επαναστατήσουν και μόνο στην ιδέα κατάργησης του άρθρου 301. Πρόσφατα, αποκλίστηκε η είσοδος στο YouTube γιατί Έλληνες χρήστες προκάλεσαν σάλο στην Τουρκία κάνοντας upload προσβλητικά videos του Kemal Ataturk. Τον Ιανουάριο ένας Τούρκος-Αρμένιος φιλελεύθερος εκδότης εφημερίδας δολοφονήθηκε από έναν 17 χρονών ακροδεξιό Τούρκο. Ο Τούρκος νομπελίστας Orhan Pamuk ζει στην Νέα Υόρκη, όχι από επιλογή του, αλλά επειδή δέχτηκε θανατικές απειλές για τα γραπτά του περί Κούρδων κι Αρμενίων.

Με το υπάρχων κλίμα στην Τουρκία και την στάση των Ευρωπαϊκών χωρών η Ελλάδα δεν έχει και πολλές επιλογές. Συμφέρει ή δεν συμφέρει στην Ελλάδα, σήμερα, η είσοδος της Τουρκίας σε μια ενωμένη Ευρώπη;

Η είσοδο της Τουρκίας στην Ε. Ε. , εφόσον γινόταν σωστά, με τις αλλαγές που επιβάλει μια τέτοια προοπτική, για την Ελλάδα θα ήταν κάτι θετικό. Η Τουρκία είναι ο κύριος λόγος για την σπατάλη δημόσιου χρήματος, σε πολεμικό εξοπλισμό, θα καταργηθεί η στρατιωτική θητεία. Η Τουρκία αποτελεί μια τεράστια αγορά για Ελληνικά προϊόντα κι εταιρίες, το εμπορικό ναυτικό θα επεκταθεί πολύ περισσότερο με την άρση των συνόρων και τελωνίων από τα τουρκικά λιμάνια, μαζί του θα δουλέψουν κι άλλες μικρότερες εταιρίες «δορυφόροι» καθώς και τα νησιά. Θα αυξηθεί ο Τουρισμός στα Ελληνικά νησιά αλλά και στα Τουρκικά παράλια.

Υπάρχουν κι άλλες πτυχές του θέματος Τουρκία-Ε.Ε. που θα ήθελα να αναλύσω στο μέλλον, ίσως σε δεύτερο άρθρο.

Read Full Post »

Σε κάθε δημοκρατική χώρα υπάρχει η έννοια της αντιπολίτευσης. Ο ρόλος αυτής είναι πολύ σημαντικός, γιατί προασπίζει και διατηρεί το απόλυτο αγαθό, την ελευθερία, μέσω της δημοκρατίας. Σε ένα ιδανικό κράτος, όπου τα κόμματα έχουν νόημα και πραγματικές διαφορές, σε ιδεολογικό επίπεδο, ο ρόλος της αντιπολίτευσης θα ήταν να ασκήσει υγιείς κριτική στην κυβέρνηση, κι ως κόμμα να ακολουθήσει την κατεύθυνση που επιβάλει η ιδεολογία του εκάστοτε κόμματος.
Στην Ελλάδα δυστυχώς έχουμε δύο αξιόλογα κόμματα, που δεν διαφέρουν σε τίποτε. Οι λέξεις «Δεξιά» κι «Αριστερά» ή «Σοσιαλισμός» ανήκουν στο παρελθόν. Χρησιμοποιούνται από ρομαντικούς ιδεολόγους, αγαθούς πολίτες ή πονηρούς δημοσιογράφους. Στην πραγματικότητα τόσο το ένα όσο και το άλλο κόμμα, δεν είναι εκφραστές καμιάς απολύτως ιδεολογίας. Τίποτε πλέον δεν είναι ξεκάθαρη πολιτική ενός κόμματος. Όλα είναι ρευστά. Η μη λήψη ξεκάθαρων θέσεων από τα κόμματα είναι σταθερή τακτική.
Η κυβέρνηση, συχνά, δεν έχει την πολυτέλεια της μη λήψης ξεκάθαρης θέσης απέναντι σε ένα φλέγον ζήτημα. π.χ. Εφόσον προωθεί ένα καινούριο νομοσχέδιο για την παιδεία, η θέση της κυβέρνησης, ως κυβέρνηση, εννοείτε πως είναι ξεκάθαρη.
Ο ρόλος της αντιπολίτευσης θα ήταν, στην θεωρία τουλάχιστον, να εξετάσει αυτό το σχέδιο και να αντιπαρατάξει κάτι ακόμη, να στηρίξει ή να απορρίψει την ενέργεια της κυβέρνησης, ακολουθώντας πάντοτε την γραμμή της ιδεολογίας που, ως κόμμα, εκφράζει.
Στην πραγματικότητα αυτό που κάνει η αντιπολίτευση, η τρέχουσα, είναι να αντιπαρατάσσει κάθε ανοησία, απλά και μόνο για να ικανοποίηση τον όχλο και να μειώσει, με κάθε τρόπο την εξουσία της κυβέρνησης, ακόμη κι όταν αυτή η κίνηση είναι ξεκάθαρα ενάντια στο γενικό συμφέρων. Δεν έχει άποψη ως αντιπολίτευση. Ακόμη και το ήθος των βουλευτών που την απαρτίζουν είναι αμφίβολο. Μπορεί ένας απλός, λογικός πολίτης, να εμπιστευτεί μια τέτοια ομάδα ανθρώπων; Δύσκολα.
Σε εκπομπή που παρακολούθησα πριν από καιρό στην ΝΕΤ, ήταν καλεσμένος ο υπουργός Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης, με μια βουλευτή της Ν.Δ. . Το όνομα της κυρίας μου διαφεύγει, απλώς θυμάμαι ότι η ιδιότητα της είχε άμεση σχέση με τις τράπεζα. Είχε κάποιο ψηλό αξίωμα στην Εθνική τράπεζα, πριν γίνει βουλευτής του ΠΑΣΟΚ . Η εριστική συμπεριφορά μιας νεαρότερης, χωρίς κανένα αξίωμα, εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε έναν, ασφαλώς γεροντότερο αλλά κυρίως, εκλεγμένο από τον λαό, υπουργό οικονομικών, ήταν ενοχλητική για εμένα. Δυστυχώς ο υπουργός δεν μπόρεσε να απαντήσει στα 2/3 των ερωτήσεων που του έκανε ο δημοσιογράφος γιατί δεχόταν συνεχώς, επιθέσεις από την εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά η κυρία αυτή, δεν είχε σκοπό να θέσει κάποιο σοβαρό θέμα, απλώς ήθελε να δημιουργήσει παράσιτα. Υποθέτω ότι έχει πολύ σε πολύ μικρή εκτίμηση όλη την Ελλάδα για να πιστεύει αυτή κι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, ότι δεν είναι σε θέση η πλειοψηφία των Ελλήνων να διακρίνει μια τέτοια συμπεριφορά. Τα galops μιλούν καθαρά, είναι σπάνιο το φαινόμενο μια κυβέρνηση να χάσει αξιοπιστία και να συνεχίσει να είναι πάνω από την αντιπολίτευση στις προτιμήσεις των πολιτών, κι όμως στην χώρα μας συμβαίνει. Γιατί; Γιατί και το ΠΑΣΟΚ χάνει έδαφος, κάνοντας μια τυφλή, δίχως καμιά λογική και ήθος αντιπολίτευση.
Θα ήθελα να δω την αντίδραση του Ελληνικού λαού, αν έβγαινε μια μέρα ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στη βουλή, κι αντί να αρχίσει με τον καθημερινό ανόητο μονόλογο, κατηγορώντας για κάθε ανοησία το αντίπαλο κόμμα, έλεγε απλά κι όμορφα: «Πιστεύω ότι ο κ. Πρωθυπουργός και οι βουλευτές έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά, στο συγκεκριμένο θέμα. Θα ήθελα να τον συγχαρώ και να τους στηρίξω με κάθε τρόπο. Ευχαριστώ. Και κατέβαινε από το βήμα.
Η εντύπωση που θα δημιουργούσε θα ήταν εντελώς διαφορετική. Φυσικά, αυτό που μετράει είναι η ουσία, αν κι αυτό το κάνει απλώς για να κερδίσει τις εντυπώσεις, τότε τα αποτελέσματα θα είναι βραχυχρόνια ή μηδενικά. Αν το κάνει επειδή το πιστεύει και καταφέρει να το περάσει και στους πολίτες, θα φανεί πιο αληθινός από κάθε άλλο ομόλογο του.
Οι πολιτικοί, όλοι, θα πρέπει να θεωρούν το επάγγελμά τους αποτυχημένο. Κανένας δεν τους πιστεύει και κανείς δεν τους εμπιστεύεται. Σε κανένα δεν αρέσουν οι επιλογές που έχει (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, κτλ). Οι αρχηγοί των μικρότερων κομμάτων είναι ακόμη πιο τραγελαφικοί και ακραίοι στις αντιδράσεις τους. Κι όμως κάποιον πρέπει να ψηφίσουμε. Έτσι όπως έχει η κατάσταση, δεν με έχει πείσει κανείς ότι αν αλλάξουμε κυβέρνηση θα γίνει κάτι καλύτερο. Οι πολιτικοί που συμπαθώ κι από τις δύο παρατάξεις είναι ο Αλογοσκούφης κι ο Βενιζέλος. Βέβαια για τον δεύτερο έχω τις αμφιβολίες μου. Πρέπει να τον δω σε κάποια υπεύθυνη θέση, όπου θα μιλούν τα έργα, οι κριτικές εκ τον υστέρων είναι εύκολες ακόμη και για μικρό παιδί.
Χωρίς να πείσει λοιπόν ως κόμμα η Ν. Δ. δεν νιώθω ότι απειλείτε, ούτε από τις απεργίες των πανεπιστημίων, ούτε από τις ανοησίες οποιασδήποτε ομάδας δημοσίων υπαλλήλων. Εντελώς τυχαία, μόνο αυτοί έχουν χρόνο να απεργήσουν.

Read Full Post »

Το Yahoo! ανανέωσε πρόσφατα την υπηρεσία παροχής πληροφορίας για τις τοπικές σειρές τηλεόρασης. Στην ιστοσελίδα του Yahoo! μπορείτε να βρείτε οποιαδήποτε αναλυτική πληροφορία για ένα σήριαλ. Λεπτομέριες που αφορούν κάποιο επεισόδιο, τι ώρα βγαίνει στον αέρα και σε πια κανάλια – μην ξεχνάτε ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ μεγάλο κράτος σε έκταση οπότε υπάρχουν πολιτίες με σημαντική διαφορά ώρας – επίσης υπάρχουν και κριτικές από τηλεθεατές για το κάθε επεισόδιο(!) ενώ προσφέρονται κι άλλες υπηρεσίες σχετικά με τα.. σήριαλ της τηλεόρασης.
Η εταιρία Yahoo! στην προσπάθεια της να πάρει απαντήσεις από τους χρήστες της, για ένα καλύτερο αποτέλεσμα, έκανε στο εταιρικό blog μια παρουσίαση της ανανεωμένης υπηρεσίας. Το Feedback που έλαβε ήταν πάρα πολύ αρνητικό.
Από τις απαντήσεις είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος ότι στις Η.Π.Α. ο μέσος πολίτης γνωρίζει αρκετά καλά το διαδίκτυο και το χρησιμοποιεί εκτενέστατα για οποιαδήποτε μόρφη πληροφόρησης. Κι αυτό φαίνεται από τα σχόλια, δεν είναι όλοι όσοι σχολιάζουν προγραμματιστές ή έστω power users. Οπότε υπάρχει ένα κοινό το οποίο είναι ενεργό και προσέχει τις κινήσεις του συνεργάτη του. Διότι εταιρίες παροχής δωρεάν υπηρεσιών θα πρέπει να θεωρούνται συνεργάτες, αφού παρέχουν στους χρήστες τους: ηλεκτρονικά ταχυδρομεία, ημερολόγια (calendars), προσωποποιημένες αναζητήσεις, ηλεκτρονικές ταυτότητες, blogs, photo storage, video storage και λοιπές υπηρεσίες. Στη συζήτηση που μέχρι αυτήν την στιγμή έχει 129 σχόλια, έχουν πάρει μέρος και οι δημιουργοί της καινούριας ιστοσελίδας. Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα, την πρώτη μορφή άμεσης επαφής πολυεθνικής εταιρίας τέτοιου μεγέθους, με το κοινό, κάνοντας χρήση της τεχνολογίας. Είναι παράξενο που δεν το έκανε καμιά άλλη εταιρία με τόσο άμεσο τρόπο. Ο λόγος δεν είναι τεχνικός, αλλά καθαρά πολιτικός. Όλοι μπορούμε να στείλουμε κριτική σε μια εταιρία όπως, τις: Microsoft, Apple, Google, Yahoo!, IBM, Nintento, HP, κτλ. Το θέμα είναι πού καταλήγει αυτή η κριτική, έχει ουσία? Θα τη δεί ο πραγματικά ενδιαφερόμενος, υπάρχει κάποιος που να ενδιαφέρεται στην άλλη άκρη του ατλαντικό για την προβληματική υποστήριξη UTF-8 σε ένα πρόγραμμα? Ειδικά όταν μιλάμε για τόσο μεγάλες εταιρίες όπως αυτές που προανέφερα τα αποτέλεσματα είναι κάπως αμφίβολα. Ποιος θα ασχοληθεί με έναν χρήστη ή μια μικρή μερίδα χρηστών?
Η διαφορά στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η δημόσια συζήτηση η οποία παίρνει μέρος στο blog της Yahoo! δημόσια όπου μπορεί ο κάθενας ακόμη κι ανώνυμα να κατακρίνει και να εκθέσει τις απόψεις του. Απόψεις που θα τις διαβάσουν και θα τις σχολιάσουν και οι άλλοι χρήστες. Ουσιαστικά το Yahoo! δίνει βήμα στους χρήστες του για να κρίνουν δημόσια το προϊόν του. Μπορεί το Yahoo! TV να ήταν αποτυχία, αλλά η κίνηση αυτή δίνει ένα προβάδισμα στο Yahoo! σε σχέσει με τους αντιπάλλους του. Το Yahoo! μπορεί να μετατρέψει αυτήν την μικρή κρίση σε ευκαιρία, εάν συμμορφθεί με τις απαιτήσεις των χρηστών που ζητούν κάτι πιο απλό κι άμμεσο το συντομότερο δυνατόν. Εάν η αντίδραση της Yahoo! είναι άμεση τότε θα δώσει βήμα στην προσέγγιση χρηστών.
Το Google είχε για πολύ καιρό το moto «We are not Evil μια έμμεση αναφορά στην Microsoft η οποία έχει πάρα πολύ αρνητικό εταιρικό image. Με αυτόν τον τρόπο το Google δημιούργησε μια θετική αλλά εύθραστη εικόνα του, η οποία επισκιάστηκε από την συνειδητή λογοκρισία στο Google China, με την είσοδο της στην Κινέζικη αγορά.
Σήμερα το Yahoo! θα μπορούσε, εάν αντιδράσει θετικά και μαζέψει θετικά σχόλια της κοινότητας των χρηστών και των bloggers, να δημιουργήσει ένα moto του στυλ: «We listen what you have to say» που να εκφράζει την άμεση σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην εταιρία και τον πελάτη/συνεργάτη και την ανταπόκριση της εταιρίας στις ανάγκες αλλά και τις απόψεις του πελάτη.
Για να δώσω έμφαση μπορώ να αναφέρω την, κατά την γνώμη μου, πετυχημένη κίνηση ενός Έλληνα πολιτικού, του Ευάγγελου Βενιζέλου να δημιουργήσει δικό του blog. Ένα βήμα προς την ίδια κατεύθυνση. Ρίξτε μια ματία στα σχόλια, το σημαντικό είναι ότι ο κ. Βενιζέλος απαντά σε αρκετά σχόλια και μάλιστα με τρόπο αρκετά αναλυτικό κι άμεσο.
Κάτι που απασχόλησε πάρα πολλούς χρήστες στο ξεκίνημα του συγκεκριμένου blog, το οποίο, όπως είναι λογικό, τράβηξε το ενδιαφέρων της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας, είναι το κατά πόσο ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος θα είναι σε θέση να γράψει άρθα και να απαντήσει σχόλια. Που θα βρει τον χρόνο να ασχοληθεί με ένα blog? Το blog είναι όντως δικό του, όντως μπορεί να υπάρξει συζήτηση? Θα αποτελεί ένα βήμα για πολιτική συζήτηση με έναν πρωταγωνιστή της Ελληνικής πολιτικής σκηνής? Τις απορίες και τις απαντήσεις μας θα τις διαβάζει ο ίδιος ή θα τις διαβάζει η γραμματέας του? Ή κανένας απολύτος? Πιστεύω πως μέχρι στιγμής ο κ. Βενιζέλος έχει δώσει θετικό δείγμα. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν οι απαντήσεις είναι δικές του, όμως είναι σε θέση να κρίνω ότι πολλές από αυτές είναι άκρως ενδιαφέρουσες και σοβαρές.
Η επανάσταση του Web 2.0 δεν έχει τελειώσει, αρχίζει να παίρνει σάρκα κι οστά στην Ελλάδα. Τον τελευταίο καιρό στον Ελλαδικό χώρο έχουν συμβεί πολλά που εμφανίζουν την δύναμη των ελεύθερων δυκτιακών αρθρογράφων (bloggers). Δυστυχώς κάποια από αυτά είναι αρνητικά, όπως την υπόθεση του Blogme.gr.

Welcome to web 2.0, it’s magic!

Read Full Post »