Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Απρίλιος 2007

Σήμερα είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια πολύ ενδιαφέρουσα Ελληνική ρομαντική κομεντί, “Straight Story”. Η ταινία είναι λίγο ιδιόμορφη, εξ αρχής. Θα σας ξενίσει λίγο στην αρχή, μέχρι να συνηθίσεις την εναλλακτική πραγματικότητα της! Η ιδέα είναι ιδιοφυέστατη γιατί έτσι, ο θεατής μπαίνει απευθείας στον ρόλο του πρωταγωνιστή, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν δύσκολο για τους περισσότερους να την απολαύσουν. Βάζω εμένα πρώτο από όλους! Η πρωταγωνίστρια είναι φανταστική. Βέβαια, αυτό το λέω όχι μόνο γιατί είναι πανέμορφη σαν γυναίκα, αλλά γιατί είναι ακριβώς στο στυλ γυναίκας που μου αρέσει. Και ο Άνθιμος Ανανιάδης είναι πολύ καλός στον ρόλο του πρωταγωνιστή.

Πέρα από τις κωμικές καταστάσεις που εμφανίζει, η ταινία δίνει τροφή για σκέψη. Αγγίζει ένα θέμα ηθικής το οποίο είναι πραγματικά δύσκολο να κρίνει κανείς, το σίγουρο είναι ότι, δεν είναι σωστό να σε κρίνουν οι άλλοι με βάση την θρησκεία ή τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, αλλά είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Κι αυτό οφείλετε αποκλειστικά στο που και πως μεγαλώνεις.

Πριν πάω στο Μιλάνο για σπουδές, δεν μπορούσα ούτε να φάω από την αηδία, όταν έβλεπα έναν Gay στο διπλανό τραπέζι. Δεν είναι παράδειγμα, είναι κάτι που έχει γίνει. Από τότε που πήγα Μιλάνο, με τον καιρό έπαθα ανοσία σε οποιασδήποτε φύση ανωμαλίας. Δεν σοκάρομαι εύκολα πλέον.

Ένα περιστατικό που είχε γίνει στην Βαρκελώνη δείχνει το πόσο άλλαξα. Είχα πάει στην Ισπανία μόνος μου, με τον ΣΥ.ΦΑ. Δράμας. Ένα βράδυ, βγήκαμε με τα άλλα παιδιά. Όταν μπήκαμε στο club, φανταστικό μπορώ να πω, είδαμε δύο γυναίκες να χορεύουν γυμνές σε δύο κελιά, ο DJ ήταν ψηλό κι έπαιζε κάτι σε Latin με ηλεκτρονικές επιρροές, πολύ όμορφη μουσική. Όλοι χόρευαν (σε αντίθεση με την Δράμα όπου δεν κουνιέται φύλο στα clubs). Τα παιδιά δίπλα μου, ήταν φοιτητές Ιατρικής και Φαρμακευτικής στην Θεσσαλονίκη. Πρώτο, δεύτερο, τρίτο έτος κι ένας πιο μεγάλος από όλους μας. Σε μια φάση, ενώ χορεύαμε, είδα ότι οι δύο σταμάτησα και κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό. Τους μίλησα δύο φορές αλλά δεν μου έδωσαν σημασία στην αρχή, ενώ στην συνέχεια με έπιασαν και οι δύο από το χέρι για να μου δείξουν ένα πρωτόγνωρο για αυτούς θέαμα: Δύο άντρες να φιλιούνται, ένα τραβεστί να τους χουφτώνει κι από πίσω δύο γυναίκες (η μία ήταν A Class) σε λεσβιακό χορό. Μιλάμε για 100% λεσβιακό. Εγώ χαμογέλασα, έγνεψα και συνέχισα να χορεύω. Μετά από λίγο κατάλαβα ότι τα παιδιά είχαν κολλήσει και κοιτούσαν τόσο έντονα που μας πήρε γραμμή το τραβεστί. Αυτό που είδα στο πρόσωπο τους ήταν ο εαυτός μου την πρώτη φορά που πήγα στο Plastic. Όχι δεν πέρασα καθόλου καλά εκείνο το βράδυ. Έπρεπε να συνηθίσω. Αυτό το mix φωτομοντέλων, Gay, φοιτητριών που χόρευαν έξαλα, ανθρώπων που φιλιούνται, κι όχι μόνο στους πέτρινους «καναπέδες» το trash style του μαγαζιού, η δυνατή μουσική τα χαμηλά φώτα, ο έξαλλος χορός, τα κορμιά που τρίβονται έτσι ήταν too much. Είχα αράξει σε μια γωνία ντυμένος σαν Μαλάκας με το πουκάμισο και το all time classic παντελονάκι. Απορώ πως δεν έφαγα πόρτα, πως δεν φάγαμε όλοι μαζί πόρτα. Αλλά οι Ιταλοί οι φίλοι ήταν πιο προετοιμασμένοι για το θέαμα. Ήταν δεύτερο έτος. Το πρώτο έτος δεν είχα βγει σχεδόν καθόλου.

Τέταρτο έτος. Είμαστε στο GLounge, είναι το στέκι τους τελευταίους 4 μήνες. Πάμε τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα αν όχι τέσσερις. Στο μαγαζί έχει πάρα πολλούς Gay, μερικοί είναι φίλοι μας, άλλοι μας κολλάνε γιατί δεν ξέρουν αν είμαστε straight, γνωρίζουμε συνεχώς γυναίκες, άλλες άσχημες, άλλες όμορφες, άλλες τις ξέρουμε από το πανεπιστήμιο κι άλλες από διαφημίσεις ρούχων. Είναι φοβερό περιβάλλον. Μετά από καιρό μαθαίνω ότι GLounge σημαίνει Gay Lounge. So what? Who cares anymore?

Όσο δεν είναι «λούγκρες», δεν ουρλιάζουν δεν φωνάζουν, δεν προκαλούν και σέβονται τις επιλογές σου (you know Im straight), είναι όλα καλά. Θα πιούμε και θα του γνωρίσω και τους φίλους μου. Εάν γίνει ενοχλητικός τότε είναι «ζόρικα» τα πράγματα. Αυτό που με ενοχλεί προσωπικά περισσότερο είναι ότι αλλάζουν πολύ συχνά partner, οι περισσότεροι, κι έτσι μεταδίδονται πολύ γρήγορα οι ασθένειες τύπου AIDS. Δεν είναι αστείο, γνώρισα άτομο που αργότερα κόλλησε HIV. Τον είχα δει μόνο μια φορά κι όμως, όταν το έμαθα έμεινα κάγκελο.

Γυρίζοντας στην ταινία να σας πω ότι, η σκηνή με τους CReal και το «Επικίνδυνα σε θέλω» είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. Θα πλήρωνα για την γυρίσω εγώ! Μπράβο στον σκηνοθέτη, φανταστική σκηνή, όπως θα έπρεπε να είναι με ένα τέτοιο κομμάτι στο background.

 

update: Watch the Video Clip at YouTube 

Read Full Post »

Συνήθως δεν γράφω στο blog μου για ποδόσφαιρο αν κι ασχολούμαι αρκετά, κυρίως με την αγαπημένη μου ομάδα, την Milan και το Champions League. Δεν ασχολούμαι τόσο πολύ με το Ελληνικό πρωτάθλημα. Το βρίσκω φρικτά βαρετό, σε αντίθεση με το Campionato.

Το παιχνίδι Manchester UnitedA.C. Milan έληξε όπως όλοι γνωρίζεται 3-2 στο 92’, με το φανταστικό γκολ του Rooney. Οι Αγγλικές εφημερίδες οργιάζουν σε δηλώσεις και σχόλια, ενάντια στους Ιταλούς, που ταπεινώθηκαν(?) για δεύτερη φορά μετά το παιχνίδι της M.U. με την Roma (7-1). Είναι άραγε ταπείνωση να χάνεις από δικό σου λάθος στο 92’ στο Old Trafford; Αναφέρονται στο παιχνίδι, γιατί από 1-0 μέχρι την έξοδο του Gatuso εγώ, κι ο speaker, είχαμε την εντύπωση ότι η Milan είχε το πάνω χέρι με μια ομάδα που είναι γνωστό ότι παίρνει τις προκρίσεις εντός κι όχι εκτός έδρας.

Για τον Γκόνια είχα γράψει στο προηγούμενο blog, για τις γελοίες δηλώσεις που κάνει σε κάθε  εμφάνιση, την έχει δει coach αλλά από πρόβλεψη είναι 0. Πρώτα μας λέει ότι λατρεύει την τακτική, αλλά δεν του άρεσε καθόλου η Εθνική Ιταλίας στο Moudial. Δεκτό, ποδόσφαιρο είναι άλλωστε, όλοι έχουμε προσωπικές απόψεις, π.χ. εγώ πιστεύω ότι ακόμη και σήμερα ο Shevshenko είναι μέσα στους 3 καλύτερους centre for στην Αγγλία, γιατί από μικρός στην Ιταλία τον έβλεπα να κάνει πράγματα που ο Drogba δεν μπορεί ούτε να τα σκεφτεί, φυσικά γι’ αυτό πήρε και χρυσή μπάλα. Αλλά καταλαβαίνω ότι θα με περάσετε για τρελό. Ο Γκόνιας λοιπόν, έθαβε σε κάθε παιχνίδι την Ιταλία και να που το σήκωσε. Πέρσι μας έπρηξε με την Barcelona F.C. αλλά φάνηκε πόσο «μεγάλη» ομάδα είναι στον δεύτερο ημιτελικό όταν στην έδρα της χρειάστηκε την βοήθεια Merk για να αποκλείσει την Milan, ακύρωσε πεντακάθαρο γκολ στον Shevshenko χωρίς υπόδειξη επόπτη, πως το μεταφράζεις αυτό τώρα; Στον τελικό πήραμε την απάντηση.. Εναντίων της Arsenal σφύριζαν 120 λεπτά (και μετά την λήξη) Barcelona, κι έτσι ακόμα ζορίστηκε να κερδίσει μια αποδεκατισμένη από τις διαιτητικές αποφάσεις Arsenal.

Τώρα φέτος, τον άκουσα πάλι εχθές. Μιλάει για την ομάδα του Murinho λες και είναι μηχανή. Εγώ το 1-0 δεν το βλέπω σκορ πρόκρισης σε τέτοιο επίπεδο. Ακόμη περισσότερο με πειράζει η σιγουριά με την οποία δίνει το εισιτήριο στην Manchester United, όχι μόνο αυτός, αλλά όλοι οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Μήπως τελικά η Milan είναι στα ίδια με τον Ολυμπιακό; Μήπως ο Cristiano Ronaldo, ο καλύτερος παίχτης στον κόσμο (και καλά), είναι ανίκητος; Μήπως ο Ferdinand είναι ο πιο γρήγορος από τον Κακά; Μήπως η Manchester United κερδίζει κάθε παιχνίδι που παίζει επί Ιταλικού εδάφους;

Τα νούμερα λοιπόν λένε, αυτή η γερασμένη ομάδα, που παίζει αντιποδόσφαιρο(?) χωρίς ίχνος τακτικής(?!) με πολύ μέτριους παίχτες (Dida, Maldini, Nesta, Pirlo, Gatuso, Kaka, Inzaghi, Seedorf), μέσα στο γήπεδο της, με 80.000 κόσμο (η Gazzetta Dello Sport αναφέρει ότι είναι είδη Sold Out το παιχνίδι) στο γήπεδο της, δεν θα μπορέσει να κερδίσει, ούτε καν να φέρει Χ μέσα στην Ιταλία. Μάλιστα ο Γκόνιας είναι σίγουρος ότι η Manchester θα βάλει γκολ στην Ιταλία. Αναρωτιέμαι, ένα γκολ, θα της φτάσει;

Όπως την βλέπω εγώ την Μίλαν, σαν οπαδός, αλλά και φίλαθλος του ποδοσφαίρου, αυτήν την στιγμή, έχει χαμηλότερα standards απόδοσης από την United όμως έχει σίγουρα καλύτερη άμυνα, και ισάξιο κέντρο. Το πρόβλημα είναι στην επίθεση, ειδικά τώρα που δεν μπορεί ο Ronaldo να παίξει στο Champions League. Αν ήταν φυσικά κι αυτός στο Old Trafford η United θα σκεφτόταν είδη την επόμενη χρονιά, αυτό δείχνουν τα νούμερα του Βραζιλιάνου στην Ιταλία. Λοιπόν, στο ranking της UEFA η Milan είναι πρώτη. Έχει τον καλύτερο παίχτη στον κόσμο, (προσωπική άποψη), Kaka, έχει τον καλύτερο play maker στον κόσμο, Pirlo, ένα από τα καλύτερα ανασταλτικά haf τον Gatuso, έχει τον καλύτερο κεντρικό αμυντικό Nesta, έναν ακόμη εξαιρετικό haf τον Seedorf. Σταματάω εδώ γιατί οι άλλοι είναι μεγάλοι σε ηλικία και σίγουρα δεν έχουν την απόδοση που είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Σαν οπαδός της Μίλαν είμαι πολύ ικανοποιημένος από το 3-2, κι ας ήρθε όπως ήρθε, γιατί πιστεύω όχι, με βάση την φανέλα, την ιστορία κτλ η ομάδα μου εύκολα η δύσκολα θα περάσει. Όπως το βλέπω εγώ, εμείς έχουμε το πάνω το χέρι. Έλεος εκτός έδρας η United, συνήθως, είναι στο 40% της απόδοσης που έχουνε εντός, εμείς θα είμαστε «λίγο» καλύτεροι στο σπίτι μας.. Πως σκοπεύουν να μας κερδίσουν; Δεν λέω ότι δεν γίνεται, άλλωστε πέρσι χάσαμε 0-1 σε ένα παιχνίδι με 4 χαμένα τετ-α-τετ από εμάς (που είμαστε ομάδα που δεν χάνει ευκαιρίες) από τον Gilardino. Η εγώ είμαι υπερβολικά σίγουρος ή ο Γκόνιας είναι άσχετος. Το αποτέλεσμα θα δείξει. Όσο για το αν ο C. Ronaldo είναι καλύτερος από τον Κακά, ρωτήστε έναν που είδε την πρώτη χρονιά του Κακά (21-22 ετών) στην Ιταλία να σας πει τι έκανε το παλικάρι. Από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του σε Ευρωπαϊκό γήπεδο ήταν πολύ ώριμος παίχτης από τον C. Ronaldo. Ο C. Ronaldo θέλει μια μπάλα μόνος του. Άλλωστε η εμφάνιση του “Ricky” στο «Θέατρο τον Ονείρων» ήταν ονειρεμένη…

Read Full Post »

Οι Γαλλικές προεδρικές εκλογές θα σημάνουν τέλος εποχής για την Γαλλία με τον τρόπο που την γνωρίζουμε σήμερα. Το σημαντικότερο γεγονός για τους Γάλλους είναι η αποχώρηση του Jacque Chirac από την Γαλλική αλλά και διεθνή πολιτική σκηνή. Έμμεσα επηρεάζουν και την Ελλάδα, κυρίως μέσο του ενταξιακού προγράμματος της Τουρκίας.

Οι υποψήφιοι για την διαδοχή του κ. Chirac είναι οι: François Bayrou, Jean-Marie Le Pen, Ségolène Royal και Nicolas Sarkozy. Ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τις πεποιθήσεις και τα πολιτικά κόμματα που αντιπροσωπεύουν οι υποψήφιοι πρόεδροι.

Ο François Bayrou είναι ο εκπρόσωπος του κεντρώου κόμματος “UDF(Union pour la Démocratie Française) από το 2006. Το UDF πρεσβεύει τον φεντεραλισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από Ε.Ε. το UDF θα ήθελε να δει μια Ευρώπη βασισμένη στο Αμερικάνικο μοντέλο, Ηνωμένα Πολιτείες Ευρώπης (United States of Europe). Στο τρέχων μοντέλο διακυβέρνησης (θεωρητικά) η εξουσία είναι συγκεντρωμένη στο συμβούλιο της Ε.Ε. , το οποίο παίρνει αποφάσεις και καθορίζει τις ακριβείς κατευθύνσεις για κάθε κράτος μέλος. Σε ένα φεντεραλιστικό μοντέλο κράτους, τα μέλη έχουν μεγαλύτερες ελευθερίες. Στην ουσία μιλάμε για ένα πολύ πιο ρεαλιστικό μοντέλο διακυβέρνησης με βάση την υπάρχουσα κατάσταση στην Ε. Ε. . Αν κρίνουμε από την ιστορία του κόμματος που ακούει στο όνομα Valéry Giscard d’Estaing, ιδρυτής και πρωτοστάτης των κεντρώων της Γαλλίας, το κόμμα θα είναι κάθετα αρνητικό σε ότι αφορά το θέμα της Τουρκίας και την ένταξη αυτής στην Ε. Ε.

Ο JeanMarie Le Pen είναι ο εκπρόσωπος του ακροδεξιού κόμματος της Γαλλίας, “NF” (Front national). Οι προτάσεις του “NF” μπορούν να συνοψιστούν στις εξής:

  1. Επιστροφή σε ηθικές και θρησκευτικές αξίες (π.χ. απαγόρευση εκτρώσεων, γάμων μεταξύ ομοφυλόφιλων, κτλ)
  2. Μεγαλύτερη (έως πολύ μεγαλύτερη) αυτονομία από την Ε.Ε. κι άλλους διεθνής οργανισμός (IMF, NATO, κτλ.)
  3. Επιστροφή της θανατικής ποινής (Death Penalty)
  4. Επιβολή δασμών στις εισαγωγές προϊόντων από ξένες χώρες και απομάκρυνση ξένων κεφαλαίων από την Γαλλία.

Από έναν πολιτικό που το 1995 είχε προτείνει ανοιχτά την απομάκρυνση 3.000.000 ξένων, μη Ευρωπαίων, από την Γαλλία δεν θα περίμενε κανείς να στηρίξει την προσπάθεια της Τουρκίας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας στην Ε.Ε. .

Η Ségolène Royal είναι η εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού κόμματος “PS” (Parti Socialiste). Η κ. Ségolène Royal είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας που θα αντιπροσωπεύσει ένα «μεγάλο» κόμμα στις προεδρικές εκλογές. Έχοντας απασχολήσει πολλές φορές τα Γαλλικά ΜΜΕ η σχέση με τον σύντροφο της, η κυρία Royal είναι ένα από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα στην Γαλλική πολιτική σκηνή. Βασίζεται πάνω στο καινούριο μοντέλο πολιτικού, όπου οι πολίτες ψηφίζουν τον εκπρόσωπο ενός κόμματος κι όχι την πολιτική που πρεσβεύει παραδοσιακά. Δεν πάρει επίσημα θέσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και οικονομικών, αποφεύγοντας έτσι τις κριτικές. Έχει ασχοληθεί περισσότερο με κοινωνικού περιεχομένου θέματα (εκπαίδευση, καταπολέμηση της εγκληματικότητας, βία στην τηλεόραση, κτλ.). Δεν έχει πάρει επίσημη θέση ούτε καν σε σχέση με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ούτε λόγος για την Τουρκία ακόμη. Υπάρχει γενικότερα η πεποίθηση ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί σημαντικά θέματα εξωτερικής πολιτικής με σθένος.

Ο Nicolas Sarkozy θα είναι ο εκπρόσωπος του “UMP” (Union pour un Mouvement Populaire), το κέντρο-δεξιό κόμμα της Γαλλίας. Ίσως ο πιο γνωστός σε μας Γάλλος πολιτικός μετά τον Chirac. Υπουργός εσωτερικών της Γαλλίας έως τις 14 Ιανουαρίου 2007, έδειξε είδη τα προσόντα του, στους Γάλλους πολίτες με μεταρρυθμίσεις που δεν τον έκανα ιδιαίτερα αγαπητό στους πολίτες, αλλά που (κατά γενική ομολογία) η Γαλλία χρειάζεται απεγνωσμένα. Μάλιστα αυτός που τον εμπόδισε να ολοκληρώσει το έργο του, ήταν ο ίδιος ο Chirac. Η κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος τον τελευταίο καιρό ήταν θολή. Ο Chirac ακολουθούσε γραμμές οι οποίες δεν υποστηρίχτηκαν ανοιχτά από το κόμμα μετά το 2004. Η υπόθεση της ένταξης της Τουρκίας είναι η πιο γνωστή αλλά όχι η μόνη. Ο Chirac υποστήριξε την ενταξιακή πολιτική της Τουρκίας από την αρχή, ενώ το “UMP” με πρωτοστάτη τον κύριο Sarkozy ήταν κάθετα εναντίων.

Τουρκία

Παρόλα αυτά οι Τούρκοι θα ήθελαν τον κύριο Sarkozy στην κυβέρνηση. Ο λόγος είναι η καταγωγή του. Ο Nicolas Sarkozy κατάγετε από Εβραϊκή οικογένεια. Ο παππούς του μάλιστα ζούσε στην Θεσσαλονίκη! Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την θετική που έχει ο Γάλλος πολιτικός απέναντι στις Η.Π.Α. δίνει ελπίδες στους Τούρκους για μια πιο θετική αντιμετώπιση.

Ελλάδα

Στην Ελλάδα αλλά και σε κανέναν άλλον πέραν από τις Η.Π.Α. δεν συμφέρει μια πιθανή εκλογή του JeanMarie Le Pen. Οι Η.Π.Α. θα αποκτήσουν σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι μιας διχασμένης, δυσκίνητης, γεμάτης με εσωτερικά προβλήματα Ε.Ε. .

Στην περίπτωση που εκλεγεί η κα Royal θα έχουμε δύο γυναίκες στο τιμόνι των δύο δυνατότερων Ευρωπαϊκών χωρών. Αν κρίνουμε από την στάση της κα Angela Merkel σε θέματα εξωτερικής πολιτικής κι από την αντιμετώπιση της κα Royal, θα έχουμε μια στασιμότητα σε ότι αφορά την λήψη αποφάσεων αλλά σίγουρα και μια πιο ήπια πολιτική αντιμετώπιση κρίσεων. Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο αλλά και σωτήριο, ανάλογα με τις καταστάσεις που θα κλιθεί να αντιμετωπίσει η Ε.Ε..

Πιστεύω πως ο François Bayrou είναι η καλύτερη λύση για τους τρίτους. Δεν έχει το σθένος που έχει ο Nicolas Sarkozy αλλά μπορεί να φέρει έναν καινούριο αέρα και να διαγράψει μια καινούρια πορεία στην Ε.Ε. παρότι είναι ο μόνος εκ των πολιτικών που προανέφερα που έχει απορρίψει κι επίσημα την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. . Επίσης έχει δηλώσει πολλές φορές την αντίθεση του με την ένταξη της Αγγλίας στην Ε.Ε. καθώς, υποστηρίζει, πως διχάζει την Ε.Ε. κι εξυπηρετεί «ξένα» συμφέροντα (Η.Π.Α.). Ήταν ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Ευρω-συντάγματος, έχει δηλώσει πολλές φορές ότι η Γαλλία θα πρέπει να παίξει έναν πιο ηγετικό ρόλο στο πολιτικό Ευρωπαϊκό στερέωμα.

Ο Nikolas Sarkozy είναι η καλύτερη λύση για τους Γάλλους, αλλά είναι ζήτημα αν θα μπορέσει η πιο συντηρητική Ευρωπαϊκή κοινωνία να αντέξει τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν για αρχίσει η ανάκαμψη της οικονομίας. Αυτήν την φορά, εάν ο κ Sarkozy κερδίσει τις εκλογές δεν θα τον εμποδίσει κανείς να ολοκληρώσει το έργο του, για μια πιο ανταγωνιστική και φιλελεύθερη οικονομικά Γαλλία, ενώ είναι σίγουρο ότι θα πάρει πολύ αυστηρά μέτρα σε ότι αφορά τους αλλοδαπούς και την μετανάστευση. Το πρόβλημα για την Ε.Ε. είναι ότι ο Sarkozy, εάν πλαισιώσει τις Η.Π.Α. στην εξωτερική πολιτική που ασκούν, στην ουσία θα μείνει η Γερμανία μόνη της ενάντια σε Αγγλία και Η.Π.Α. στην διεθνή πολιτική σκηνή. Μια τέτοια εξέλιξη θα υπονομεύσει κάθε ελπίδα της Ε.Ε. για πρόοδο. Παρόλα αυτά δεν υπάρχουν σαφείς στοιχεία για την πορεία που έχει σκοπό να ακολουθήσει ο αμφιλεγόμενος Γάλλος πολιτικός.

 

Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου με τίτλο: Τουρκία, Ελλάδα & Ε.Ε.

Read Full Post »

Σε ένα μήνα και κάτι ημέρες θα αρχίσει η στρατιωτική μου θητεία. Περιμένω πως και πώς να τελειώσει αυτή η δωδεκάμηνη διακοπή από τις συνηθισμένες δραστηριότητες μου για να αρχίσω την ζωή μου, όπως την ονειρευόμουνα από μικρός, πολύ δουλειά, λογαριασμό σε κανένα, σπίτι μόνος, κτλ.

Η απόφαση να πάω φαντάρος για να τελειώνω με αυτό το τροχοπέδη πάρθηκε τον Νοέμβριο. Δεν πήγα με την σειρά του Φεβρουαρίου γιατί είχα είδη κλείσει εισιτήρια και ξενοδοχεία στην Ελβετία. Δεν ήθελα να μπω «τόσο νωρίς».

Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάζομαι με την ιδέα. Το χειρότερο είναι πως όλα έχουν σταματήσει. Δεν θέλω να δώσω μαθήματα, δεν έχω όρεξη για δουλειά, δεν έχω όρεξη για τίποτα, απλά γιατί σε λίγο θα μπω «μέσα» και για 12 μήνες θα είμαι εσώκλειστος μαζί με μερικές χιλιάδες ακόμη φαντάρους.

Η αντίδραση των γυναικών με «χαλάει» πολύ: «Έλα μωρέ! Ένας χρόνος είναι.. πως κάνετε έτσι, θα γίνεις άντρας!». Όσο άντρας έγινα μετά την πρώτη μου φορά με γυναίκα, τόσο θα γίνω και μετά τον στρατό, δηλαδή λίγο έως καθόλου. Απλά θα χάσω 12 μήνες από την ζωή μου, με τον πιο ηλίθιο τρόπο. Καλύτερα να κοπροσκύλιαζα στα μπαράκια της Αθήνας, δουλεύοντας νύχτα, να λιώνομαι στα ποτά και στα ξενύχτια παρά να έχω έναν ηλίθιο 19χρόνο πάνω από το κεφάλι μου να με στολίζει με επίθετα. Δεν είμαι τόσο αντιδραστικός, αν χρειαστεί θα κάνω και τον Κινέζο, απλά και μόνο για να περάσει η ώρα να τελειώσει το «χώσιμο» να πάω για ύπνο. Οι πιο παλιοί πετάνε quotes του στυλ: «Ρε εσείς μια χαρά είστε! Εμείς πηγαίναμε για 24 μήνες ρε! Και δεν μας έδιναν άδειας να πάμε σπίτι!». Εντάξει ρε φίλε, ήταν λογικό αυτό; Αποκόμισες κάτι από αυτό; Έγινες πιο «άντρας»; Είσαι ο Rambo τώρα;

Μαλακίες. Δεν με ενδιαφέρει αν έχει απαλύνει ο στρατός, αν θα περάσω καλά επειδή έχω μέσον ή αν θα με λιώσουν επειδή δεν έχω κανένα και έκανα 5 ή 6 βλακείες. Το θέμα μου, είναι ο χαμένος χρόνος και η βλακεία της 12μηνης θητείας. Γιατί δεν την κάνουν τρίμηνη; Τι είναι αυτό που κάνεις μετά την εκπαίδευση στο κέντρο, που είναι τόσο σημαντικό για το Ελληνικό κράτος;

Φυσικά οι στρατόγκαυλοι θα αρχίσουν τις μαλακίες περί Τουρκίας, λες και το θέμα θα το λύσουμε εμείς, 200 φαντάροι με νεροπίστολα.

Κι ας πούμε, ότι σέβομαι την άποψη αυτών που τους αρέσει ο πόλεμος ο Στρατός κι όλα τα σχετικά, και δεν τους θεωρώ ηλίθιους. Γιατί δεν παίρνουν μόνο ΕΠΟΠ όπως κάνουν σε Ιταλία, Γερμανία κτλ;

Το τραγούδι της Βανέσσας Αδαμοπούλου είναι πολύ καλά γραμμένο. Οι στίχοι του μετράνε όσο τίποτα. Το γαμώτο είναι ότι θα χάσω 12 μήνες από τα 25 στα 26, στην «καλύτερη ηλικία» για να μαλακίζομαι 12 μήνες στον Ελληνικό στρατό.

Φυσικά, όπως καθορίζει ο νόμος του Murphy, του μεγαλύτερου φιλοσόφου του 21ού αιώνα, μια μέρα πριν να μπω θα φοβάμαι, πως θα συμβεί το χειρότερο. Κάτι το οποίο έπρεπε να συμβεί εδώ και 6 μήνες ας πούμε, θα σου συμβεί λίγο πριν μπεις επίσημα στο «σφαγείο», έτσι για να σου έρχονται τάσεις αυτοκτονίας όταν βαράς σκοπιές, ενώ θα ‘πρεπε να είσαι με το γκομενάκι σε καμιά παραλία, με το cabrio αμαξάκι σου, τη μηχανή σου, τους φίλους σου, κτλ. Φυσικά οι δικοί μου φίλοι, είναι τόσο μπάσταρδοι που θα μου δίνουν live αναφορά από κάθε event για να ξέρω τι χάνω.

Δεν είναι τίποτα, το ξέρω, θα περάσει το ξέρω, αλλά όπως δήλωσε και ο κολλητός, φαντάρος για ένα 5μηνο ακόμη: «Ο στρατός φίλε, είναι η μεγαλύτερη μαλακία που υπάρχει. Πριν μπεις το ξέρεις, όταν μπαίνεις όμως, το πιστοποιείς.». Στις 07/05 θα έχω και προσωπική άποψη!

Read Full Post »

Εδώ και μερικές ημέρες έχει κυκλοφορήσει ένα κείμενο, γραμμένο στην Αγγλική γλώσσα αρχικά, μεταφρασμένο στα Ελληνικά από Έλληνες χρήστες. Στο κείμενο που προαναφέρω, γίνεται μια ανάλυση, θεωρητική για το πώς δημιουργούνται κοινότητες και το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα που έχουν αυτές. Ακολούθησε συζήτησε στην λίστα ταχυδρομείου LGU (Linux Greek Users) την οποία μπορείτε να δείτε εδώ.
Μπορεί αρχικά να μοιάζει ένα όμορφο κείμενο, στοχεύμενο(?) κι ελκυστικό αλλά, με την μικρή εμπειρία που έχω στον χώρο, είναι το λιγότερο ουτοπικό. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου, απλώς βρίσκω την κίνηση «κακή» γιατί, πιστεύω, είναι καταδικασμένη.
Πρώτα από όλα, δεν έχω έρθει σε επαφή με τα άτομα που πρεσβεύουν το κείμενο αυτό, όχι με όλους.. Αλλά πολλοί από αυτούς σε καμιά περίπτωση, όταν έκανα εγώ ερωτήσεις πριν από χρόνια, δεν ακολούθησαν την γραμμή του. Ειρωνεία, έτσι δεν είναι;
Στο επίμαχο κείμενο γράφει, «δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις». Πολύ όμορφα, ερωτήσεις όπως: «Γιατί να βάλω Linux» είναι εκ των προτέρων χαζές. Αν γνωρίζεις εσύ γιατί να πας στην Αθήνα τότε γιατί ρωτάς εμένα; Βρίσκω καθαρά προσωπική επιλογή το τι λειτουργικό θέλει να τρέχει ο καθένας στον υπολογιστή του. Στην τελική κι εγώ από hobby ξεκίνησα και τα βρήκα μπαστούνια τις πρώτες φορές που έβαζα RedHat 7.3 (αν θυμάμαι καλά).
Με τα χιλιοειπωμένα θέματα «γιατί Ubuntu κι όχι Gentoo» τι γίνεται; Πως τα αντιμετωπίζουμε; Με ακόμη ένα flamewar σε forum & IRC; Με καλή συμπεριφορά, θα εκφράζω τις απόψεις μου 10 φορές την εβδομάδα;
Το να απαντούν και οι αρχάριοι σε ερωτήσεις άλλων αρχάριων, είναι πολύ καλό. Σε κανάλια όπως το #linuxhelp γίνεται αυτό. Μπορεί όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό όσα τα Gentoo Forums, με διαφορά την πλησιέστερη στο κείμενο κοινότητα που γνωρίζω.
Επίσης, αυτό το μέρος του «ας απαντήσει κι ας είναι λάθος» δεν το καταλαβαίνω. Αν δεν είμαι σίγουρος για κάτι, το εκφράζω «Ξέρεις δεν το έχω κάνει ποτέ, αλλά λογικά ισχύει το Χ», το να απαντήσω σε ένα ερώτημα λανθασμένα δεν είναι καλό σε καμιά περίπτωση!
Η ευγένεια δεν έκανε κακό ποτέ σε κανένα, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά όταν είσαι active helper μετά από λίγο, πραγματικά σου τελειώνει η ευγένεια. Με λίγη εμπειρία από την ερώτηση καταλαβαίνεις σε τι επίπεδο βρίσκεται ο χρήστης. Αν δεν έχει όρεξη να διαβάσει, ένα κείμενο που θα του δώσεις, είναι ανώφελο. Κι είναι ανώφελο γιατί οι ερωτήσεις του δεν θα σταματήσουν ποτέ.
Αυτήν την στιγμή, είμαι κι εγώ ένα newbe στον κόσμο του OpenBSD και στο κανάλι #openbsd του #Freenode έχω πολύ καλή αντιμετώπιση. Το ότι ξέρω 5 βασικά πράγματα από Linux δεν σημαίνει τίποτε σε ένα περιβάλλον όπου ο μέσος όρος χρηστών είναι πολύ πιο «προχωρημένος» από εμένα. Γενικότερα το Freenode έχει καταφέρει να περάσει μια «σωστή» πολιτική στα κανάλια του. Την μια φορά που μπήκα στο #linux@GRnet με έβρισαν 2 nicknames με τον χειρότερο τρόπο μόνο και μόνο επειδή εξέφρασα την άποψη μου. Το αστείο είναι ότι, πιθανότατα, είναι μέλη του Hellug που θα στηρίξουν στα μάτια των τρίτων αυτήν την τόσο «όμορφη» προσπάθεια. Σε αυτό το περιβάλλον δεν «πιάνει τόπο» μια τέτοια κίνηση.
Και γιατί η ευγένεια και οι ανοχές εξαντλούνται εύκολα και γιατί δεν υπάρχει το ανάλογο υπόβαθρο. Μια μικρή επίσκεψη στις λίστες LGU & Hellug θα σας πείσει.
Τώρα αν η ερώτηση είναι, εσύ τι κάνεις γι’αυτό; Η απάντηση είναι, τίποτα! Απλά κρίνω κι ακολουθώ τους υπόλοιπους μέσα στον γενικότερο χαμό. Το #linuxhelp θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, γιατί έχει λιγότερο και περισσότερο έμπειρους χρήστες σαν operators. Το #linux ούτε για «πλάκα». Τα Forums έχουν είδη πολύ πιο ελαστική πολιτική, ειδικά αυτά των «καινούριων» διανομών, γιατί έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα της κοινότητας Gentoo.
Πιστεύω πως ένα WiKi όπου θα μπορούν οι πιο έμπειροι να γράφουν κείμενα, είναι ότι καλύτερο. Κάτι σε web 2.0 τέλος πάντων, με σωστή αρχειοθέτηση και κατάλληλη διαφήμιση. Από εκεί και πέρα, δεν νομίζω πως η κατάσταση στο IRC και στις Mailing Lists μπορεί να αλλάξει.

Read Full Post »

Say it Right by Nelly Furtado

..Oh you don’t mean nothing at all to me, No you don’t mean nothing at all to me, Do you got what it takes to set me free, Oh you could mean everything to me..

Nelly Furtado – Say it Right

Το καλύτερο κομμάτι από τον φοβερό και τρομέρο καινούριο δίσκο της νεαρής pop artist. Η ακουστική του τραγουδιού είναι φανταστική. Μακάρι να έχουμε περισσότερα τέτοια τραγούδια από την ίδια αλλά κι από άλλους καλιτέχνες.

Read Full Post »